Γιατί ΔΕΝ πρέπει να είναι ο Ράφα!

Διαβάζοντας ένα καλογραμμένο άρθρο στο Englishfootball.gr σχετικά με το θέμα του προπονητή στην Λίβερπουλ, ένιωσα την ανάγκη να γράψω κι εγώ την άποψή μου σχετικά με το φλέγον ζήτημα που ''καίει'' τον τελευταίο μήνα τις τάξεις των φιλάθλων των Reds σχετικά με την τεχνική ηγεσία της ομάδας.

Με τον Μπρένταν Ρότζερς να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα μετά τα συνεχόμενα άσχημα αποτελέσματα, η μεταγραφολογία στο θέμα του προπονητή έχει πάρει φωτιά στο νησί με τον Ράφα Μπενίτεθ να φαίνεται ο επικρατέστερος για την λήψη της θέσης του Ρότζερς στην ομάδα. Το άρθρο του (προφανώς) φίλου της ομάδας στην παραπάνω ιστοσελίδα έχει σωστά (σχεδόν) επιχειρήματα σχετικά με τον Ράφα και την Λίβερπουλ, ενώ έχει κάνει εξαιρετική έρευνα σε ότι αφορά τις μεταγραφές και τα ποσά που δαπανήθηκαν την τελευταία δεκαετία. Όμως...

Χωρίς την Πόλη η χρονιά θα ήταν αποτυχημένη!
O Ράφα αναλαμβάνει τα ηνία και η Λίβερπουλ τίθεται αντιμέτωπη την άσπιλη Grazer από την Αυστρία για μία θέση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. 0-2 το σκορ του πρώτου αγώνα εκεί μέσα και ήττα(!) στο Άνφιλντ με 0-1, ενώ λίγο έλειψε να χαθεί και η πρόκριση από τους Αυστριακούς. Η συνέχεια στους ομίλους δεν ήταν η ανάλογη. Ήττα από τον Ολυμπιακό στο Καραισκάκης με 1-0, 0-0 με την Λα Κορούνια στο Άνφιλντ, ήττα από τη Μονακό στη Γαλλία με 1-0 και ο συνδυασμός των αποτελεσμάτων και η διαφορά των γκολ μας βοήθησε να πάρουμε την πρόκριση με εκείνο το αξέχαστο βοτ πλανέ του Τζέραρντ στο Άνφιλντ με τον Ολυμπιακό. Ο Ράφα πέταξε δίκαια και εύκολα την Λεβερκούζεν εκτός και την Γιουβέντους με καλό ποδόσφαιρο και εκείνη η απόφαση των διαιτητών στο ματς με την Τσέλσι μας ''πέρασε'' στον τελικό της Πόλης, που έγινε ότι έγινε. Όσον αφορά το πρωτάθλημα η ομάδα τερματίζει μία θέση κάτω από την Έβερτον και συγκεκριμένα στην 5η θέση, πράγμα που σήμαινε ότι έχανε το Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου. Η ΟΥΕΦΑ θέτει σε εφαρμογή για πρώτη φορά την απόφαση: ο νικητής της διοργάνωσης συμμετέχει στα προκριματικά της ίδιας διοργάνωσης την επόμενη σεζόν ανεξαρτήτως βαθμολογικής θέσης. Πράγμα που με κάνει να σκέφτομαι πως η τύχη έπαιξε σημαντικότατο ρόλο εκείνη τη χρονιά.

Ελληνική νοοτροπία και επιχειρηματολογία της πλάκας!

Δύο στα δύο για την Λίβερπουλ και τώρα ξαφνικά αρχίσατε όλοι να στηρίζεται και πάλι τον Ρότζερς, όχι μόνο επειδή κερδίζει, αλλά επειδή αντικειμενικά η ομάδα αρχίζει να βρίσκει το δρόμο της και να παίζει καλό ποδόσφαιρο. Αν είσαι από αυτούς που επιμένουν να φύγει ο Ρότζερς και να έρθει ο Ράφα, ή ο Κλοπ, ή ακόμα και ο Μίτσελ (ναι και αυτό το ακούσαμε), τότε ή γράψε σε σχόλιο τα επιχειρήματά σου ώστε να μπορέσω να τα διαβάσω, ή πολύ απλά ''κλείσε'' το άρθρο πατώντας το 'x' πάνω δεξιά.

Δέχομαι μηνύματα που μου λένε να μην είμαι τόσο καυστικός στην εκπομπή (Κάθε Δευτέρα 4-6 www.mundosports.eu) γιατί έτσι μόνο εχθρούς θα αποκτήσω και όχι φίλους. Αν ήθελα να αποκτήσω ακροαματικότητα, όχι μόνο στην εκπομπή αλλά και στο μπλογκ θα έπαιρνα όλα αυτά που λέτε και γράφετε θα τα αναπαριστούσα μέσα στα άρθρα μου, θα τα έλεγα στην εκπομπή μου και τότε όλοι θα συμφωνούσατε μαζί μου. Αλλά το θέμα δεν ότι δεν συμφωνώ απλά με τα λεγόμενά σας, αλλά μάλιστα διαφωνώ και κάθετα γιατί αυτά που λέτε είναι αντικειμενικά ΛΑΘΟΣ!

Σαν Έλληνες έχουμε μάθει κλασικά από το σάπιο ελληνικό ποδόσφαιρο να κατηγορούμε είτε σωστά είτε λανθασμένα μόνο ένα άτομο όταν η ομάδα μας δεν πάει καλά, και κατά κύριο λόγο αυτός είναι ο προπονητής. Και έτσι κάνετε και με την Λίβερπουλ (τουλάχιστον όσοι είστε πραγματικά Λίβερπουλ, γιατί οι περισσότεροι είστε Σουάρεζ, Τζέραρντ, Αλόνσο και Ράφα).

Σεβασμός πρώτα στο ποδόσφαιρο!

Το αθλητικό ιδεώδες, και πιο συγκεκριμένα το ποδόσφαιρο, είναι ένα γεγονός που ανέκαθεν από την δημιουργία ενώνει ανθρώπους και κουλτούρες. Αποτελεί μία γιορτή για το ανθρώπινο είδος, ένα συμβάν που για 90 λεπτά μπορεί να καθηλώσει ολόκληρες ηπείρους ή και που ακόμα με μια στιγμή να κάνει τον μέσο άνθρωπο να κρατήσει την ανάσα του, να ανεβάσει σφιγμούς και να νιώσει συναισθήματα λύπης, χαράς, ενθουσιασμού και αφοσίωσης.

Φυσικά από το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να λείπουν άνθρωποι οι οποίοι συνέδεσαν το όνομά τους και την φιγούρα τους με μια ομάδα, με μια πόλη ή χώρα ή ακόμα και με μια ιδέα, ένα χρώμα. Από τον Xavi, τον Iniesta και τον Totti, στον Tony Adams, τον Giggs, τον Le Tissier, τον Maldini και τον Baresi. Δεν έχει σημασία αν κέρδισαν τίτλους και καταξιώσεις με τις ομάδες τους. Δεν έχουν σημασία τα χρήματα που έπαιρναν. Σημασία έχει η αφοσίωσή τους και η αγάπη τους πρώτα για το ποδόσφαιρο και μετά για την ομάδα τους. Οι παραπάνω ποδοσφαιριστές σίγουρα είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν κάτι ''καλύτερο'' όμως ποτέ δεν σκέφτηκαν να αποχωρήσουν από το ''σπίτι'' τους.

Όταν κλαίει ο κορμοράνος...

Τα τελευταία δέκα χρόνια ελάχιστες ήταν οι φορές που καταφέραμε να πείσουμε τον εαυτό μας να νιώσει αυτό που οι μεγαλύτεροι φίλοι της ομάδας ένιωθαν καθημερινά πριν από δυο δεκαετίες. Η Λίβερπουλ διανύει το χειρότερο ξεκίνημα της τελευταίας 25ετίας και σαν να μην έφτανε αυτό, το γεγονός αυτό έρχεται να ισοπεδώσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες που η περσινή χρονιά μας δημιούργησε.

Το άρθρο δεν έχει να κάνει με τακτικές, με το θέμα του προπονητή, με τους παίχτες. Το άρθρο έχει να κάνει με τις σκέψεις μας, με τον σκληρό αγώνα που δίνουμε με τον εαυτό μας καθημερινά με σκοπό την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.

Είναι κάτι στιγμές και κάτι χρονικές περίοδοι που αντιλαμβάνεσαι το γεγονός ότι δεν διάλεξες εσύ να υποστηρίζεις την μεγάλη ομάδα του Μέρσεισαιντ, αλλά αυτήν διάλεξε εσένα. Αν δεν νιώθεις το ''μούδιασμα'' στο λαιμό κάθε φορά που ακούς την λέξη Λίβερπουλ τότε δεν μπορείς να με καταλάβεις. Αν λες ότι είσαι Λίβερπουλ και την δεδομένη στιγμή που γράφω, με την ομάδα να παραπαίει και το κορμοράνο να ''κλαίει'', νιώθεις ντροπή και όχι περηφάνια τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Όχι με την έννοια της ''ανόητης'' περηφάνιας. Αλλά με εκείνη που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι αυτός ο σύλλογος σου προκαλεί συναισθήματα. Συναισθήματα θλίψης και ανάγκης σωτηρίας αυτήν την στιγμή και συναισθήματα αγάπης και έρωτα όχι από νίκες και τρόπαια. Όχι από καταξιώσεις. Αλλά από ένα απλό χειροκρότημα. Από ένα άκουσμα του You'll Never Walk Alone.

Που είναι η Λίβερπουλ που αγαπήσαμε;

 Ακόμα ενα ντροπιαστικό απόγευμα για τον σύλλογο, πάλι μια ντροπιαστική ήττα απο μια σαφώς κατώτερη ομάδα. Μετά το παιχνίδι με την Κρίσταλ Πάλας αναρωτήθηκα άραγε θυμίσε τίποτα σήμερα την Λίβερπουλ;

Όχι τίποτα δεν θύμιζε Λίβερπουλ σήμερα. Αυτό ήταν θεάτρο του παραλόγου και όχι η θρυλική ομάδα του Μέρσισάιντ. Το να λέω πως δεν στεναχωριέμαι και νιώθω περήφανος που είμαι Λίβερπουλ δεν κάνουν τα πράγματα καλύτερα. Ναι και αύριο θα αγαπάω και θα είμαι δίπλα στην ομάδα αλλά κάπου η υπομονή τελειώνει. Δεν μπορώ μετά απο κάθε παιχνίδι να στέκομαι στην φράση ''Έαν δεν μπορείς να μας υποστηρίξεις όταν χάνουμε μην το κάνεις όταν κερδίζουμε''. Όπως είπα και πιο πάνω δεν θα σταματήσω να υποστηρίζω την ομάδα αλλα δεν μπορώ κιόλας να δέχομαι όλο αυτό που γίνεται.

Που είναι η Λίβερπουλ;;;

Όλοι έχουν ευθύνη στην κατρακύλα της ομάδας. Ίσως ο Ρότζερς να έχει την μεγαλύτερη. Δήλαδη όλη η Λίβερπουλ ήταν ο Σουάρεζ; Μια τόσο μεγάλη ομάδα κρατιόταν μόνο και μόνο απο τον Λουίς ; Νομίζω πως πάει πολύ. Το καλοκαίρι ξοδέψαμε τόσα λεφτά για να φτιάξουμε μια ομάδα ανύπαρκτη μέσα στο γήπεδο. Μάλλον ο Ρότζερς και οι κύριοι στην διοίκηση πρέπει να ξέρουν πως όταν είσαι Λίβερπουλ έχεις την απαίτηση να κερδίζεις κιόλας. Να έχεις μια ομάδα που να είναι φόβητρο και όχι να χάνει απο την κάθε Κρίσταλ Πάλας.

 Που είναι η επιθετική μας γραμμή; Μήπως περιμένεις απο τον βετεράνο Λάμπερτ που ήρθε για να παίζει ως τρίτος επιθετικός να βγάλει το φίδι απο την τρύπα ή απο τον Μπορίνι που όλο το καλοκαίρι ήταν προς πώληση; Βρες τουλάχιστον έναν σύστημα που να μπορεί να βοηθήσει τον Μπαλοτέλι. Ποία είναι άραγε η αλήθεια με τον Στάριτζ;

 Για το κέντρο και την άμυνα τι να πρώτο σχολιάσω; Ένα ανύπαρκτο κέντρο με παίκτες να περπατάν μέσα στο γήπεδο. Αυτό το ανέκδοτο που θέλεις να λέμε και άμυνα; Έδιωξες τον Άγκερ γιατι είχες εμμονή μαζί του για να φέρεις τον Λόβρεν. Όσο για την επιλογή Μανκίγιο γελάει ο κόσμος. Ένας τελείως άψυχος παίκτης με καμιά συνησφορά μέσα στο παιχνίδι.

Ξόδεψες λεφτά για τον Μάρκοβιτς δεν έχω να πω τίποτα πάνω σε αυτό. Έαν Ρότζερς δεν μπορείς να σηκώσεις το βάρος της Λίβερπουλ καλύτερα να φύγεις.

Βασίλης Κουρσοβίτης

Τα πάντα καταρρέουν...

Σκύβεις το κεφάλι, παίρνεις βαθιά ανάσα και ξεκινάς να γράφεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω αν σας αρέσουν τα άρθρα μου, για την ακρίβεια δεν με ενδιαφέρει κι όλας. Εμένα μου αρέσει ότι σκέφτομαι να το γράφω χωρίς παραγράφους, συνοχή και άλλες τέτοιες αηδίες που συνάδουν στην επισημότητα ενός καλογραμμένου άρθρου. Γράφω για αυτό που μου αρέσει όπως μου αρέσει. 

Κι εκεί που λες ''οκ ο εφιάλτης τελειώνει, τα πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά, ειδικά τώρα που γύρισε και ο Στάριτζ'', έρχεται ένας ακόμη τραυματισμός του Στάριτζ και σε αποτελειώνει. Σουάρεζ και Στάριτζ πέρυσι ήταν τα 55 γκολ που δεν ήταν αρκετά τελικά για να σου δώσουν πρωτάθλημα. Ήταν αρκετά όμως για να σου εξασφαλίσουν την επίτευξη του στόχου σου που ήταν η τετράδα. Και φέτος όχι μόνο έχασες τα 31 γκολ του Σουάρεζ που έφυγε, αλλά έχασες και τα άλλα 24 του Στάριτζ που έχει χάσει μέχρι στιγμής το 1/3 του πρωταθλήματος. Βέβαια προσπάθησες να του αντικαταστήσεις με Λάμπρτς, Μπορίνι, Μπαλοτέλι που και οι τρεις τους μαζί έχουν...1 γκολ. 

Πραγματικά αστείο και πραγματικά τεράστια αποτυχία για τις σκέψεις του Μπρένταν το καλοκαίρι. Τουλάχιστον όσον αφορά την επίθεση, γιατί στην άμυνα τα πάει χειρότερα. Αν όντως δεν ήθελες τον Άγκερ ή ο Άγκερ δεν ήθελε εσένα τότε μην τον δίνεις με 4 εκατομμύρια. Ή τουλάχιστον μην αγοράζεις τον Λόβρεν με τόσα λεφτά. Έτσι κι αλλιώς δεν θυμάμαι να έδινες μάχη με κάποιον το καλοκαίρι για να τον αγοράσεις. Μόνος σου ήσουν και σε κορόιδεψε η Southampton αδειάζοντάς σου τις τσέπες. 

Τώρα είναι το θέμα τι θα κάνεις. Τώρα που είσαι χωμένος μέσα σε ένα λάκκο κινούμενης άμμου και αρχίζεις να βουλιάζεις με μεγάλη ταχύτητα. Πώς θα σωθείς τώρα? Τώρα αγαπητέ Μπρένταν δεν θα σωθείς. Θα αφήσεις την άμμο να σε πάει όπου θέλει και κάποια στιγμή θα δηλώσεις από μόνο πως μέχρι εδώ ήταν. Αυτό το πλάνο των 120 σελίδων που παρουσίασες τον Ιούνιο του 2012 έγραφε στις τελευταίες του σελίδες σχετικά με την τρίτη σου χρονιά στην ομάδα ''οικονομική εκμετάλλευση από τρίτους και αγωνιστική κατάπτωση''? Δε νομίζω. Πράγμα που σημαίνει ότι κάτι δεν έκανες καλά. 

Κι εμείς σαν φίλαθλοι τι να κάνουμε? Φυσικά τυφλοί δεν είμαστε. Εγώ σαν Παναγιώτης, αν είχα την δυνατότητα να σου μιλήσω αυτήν την στιγμή θα σου έλεγα το εξής: ''5 νίκες στα επόμενα 5 ματς. Όχι 4 νίκες και μία ισοπαλία. 5 νίκες! Και μετά βλέπουμε για το αν μένεις ή όχι στην ομάδα''. Κάποιος πρέπει επιτέλους να του σφίξει το ζωνάρι, γιατί το να το σφίγγει από μόνος του φαίνεται να είναι καταστροφικό. Αναλώσιμοι είναι όλοι στην ομάδα. Ακόμα και ο Τζέραρντ. Οι φίλαθλοι όμως ποτέ. Άπαξ και ονειρευτείς, θα το κυνηγάς μέχρι τέλους...

Παναγιώτης Δήμος

Ανακάτεψε και μοίρασε σωστά!

Πλέον οι ελπίδες μας για ανάκαμψη της ομάδας στηρίζονται πάνω στην επιστροφή του Ντάνιελ Στάριτζ. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνει τα εκατομμύρια των φίλων της ομάδας που εκφράζουν την άποψή τους στο διαδίκτυο. Συμφωνώ εν μέρη με αυτό, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Παρακάτω θα γράψω το τι θα ήθελα να δω από εδώ και πέρα στην ομάδα και τι θα έκανα αν εγώ ήμουν στην πολύ δύσκολη που βρίσκεται τώρα ο Ρότζερς.

Αρχικά ψυχραιμία! Ο Ρότζερς είναι πανικόβλητος και αυτό φαίνεται. Φαίνεται ακόμα και από τις δηλώσεις που κάνει που ναι μεν το να ζητάει συγνώμη από τους φίλους της ομάδας είναι φυσιολογικό, αλλά το να λέει πως πλέον στηρίζεται πάνω στον Ντάνιελ Στάριτζ δείχνει πως παίζει το τελευταίο χαρτί σε ότι αφορά την αγωνιστική επάνοδο της ομάδας, συν όμως επιβαρύνει τον Άγγλο επιθετικό με ψυχολογική πίεση, πράγμα που σίγουρα δεν θα τον βοηθήσει στο να βρει εύκολα την παλιά του φόρμα.

Στο ματς με την Τσέλσι και όταν το σκορ ήταν στο 1-2 έκανε διπλή αλλαγή που κατά τη γνώμη μου ήταν λάθος. Έβγαλε από το ματς Κουτίνιο και Τσαν, ο οποίος Κουτίνιο αντικειμενικά είναι ο πιο απειλητικός παίχτης της ομάδας φέτος και ο Τσαν ο οποίος ήταν αρκετά κυρίαρχος στο χώρο του κέντρου. Επίσης ξόδεψε μία ακόμη αλλαγή για να βγάλει τον Μπαλοτέλι που για μία ακόμη φορά ήταν απογοητευτικός. Ασχολίαστο το γεγονός πως ο Ιταλός εθεάθη στο Λονδίνο τα ξημερώματα της ίδιας μέρας.