The end of an Era...

Έστω ότι έχουμε την δυνατότητα να χωρίσουμε την ποδοσφαιρική ιστορία σε χρονικές ενότητες διάρκειας 15 ετών, τότε σίγουρα από την αυγή του μιλένιουμ μέχρι και φέτος, μαρτυρήσαμε το ναδίρ του αθλήματος που μας καθήλωσε από την πρώτη στιγμή που είδα μπάλα να τσουλάει στο γρασίδι. 

Μιλάω φυσικά για την ραγδαία άνοδο του ποδοσφαίρου από το 2000 και ύστερα και συγκεκριμένα αναφέρομαι στο τρόπο παιξίματός του και όχι στην φήμη του και τα οικονομικά οφέλη των συλλόγων. 

Αν η δεκαετία του '90 ήταν η δεκαετία όπου οι χορηγοί μπήκαν ολοκληρωτικά στο παιχνίδι, τα σορτσάκια έγιναν πιο μακριά και η Ιταλία προσέφερε απλόχερα την έννοια της ''αμπαρωμένης πόρτας'' (σ.σ. κατενάτσιο), τότε σίγουρα η τελευταία 15ετία, ήταν τα χρόνια στα οποία μάθαμε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που είχε να παιχτεί από την Ολλανδία στα μέσα του '70 ή από την Λίβερπουλ στις αρχές του '80. 

Με το πέρας της φετινής σεζόν (2014-2015) λοιπόν, έχω την εντύπωση ότι το ποδόσφαιρο γίνεται φτωχότερο καθώς σπουδαίες προσωπικότητες ''κάνουν στην άκρη'' για να ξεκινήσει μια νέα εποχή για το άθλημα. 

Προσωπικά γαλουχήθηκα από το αγγλικό ποδόσφαιρο κατοχής και υπομονής, όμως άπειρες φορές έμεινα με το στόμα ανοιχτό με τις τρομερές ισπανικές αντεπιθέσεις των Μπαρτσελόνα και Ρεάλ. Έμαθα από πρώτο χέρι τι σημαίνει Box to Box μέσος από ποδοσφαιριστές όπως ο Lampard και ο Gerrard και τι σημαίνει ποδοσφαιρικός εγκέφαλος από τους μετρ του είδους, Xavi και Iniesta! 

Και η United για Sterling!

Μετά το έντονο ενδιαφέρον της Μάντσεστερ Σίτυ και την φημολογούμενη πρόταση των 40 εκατομμυρίων λιρών από τους πολίτες προς την ομάδα του Μέρσεισαιντ, αλλά και τον γερμανικό τύπο να αναφέρει πως η Μπάγιερν Μονάχου ψάχνει να βρει στα πόδια του Ραχίμ Στέρλινγκ τον αντικαταστάτη του Φρανκ Ριμπερί, δημοσιεύματα από Αγγλία αναφέρουν πως ο Λουίς Φαν Χάαλ θαυμάζει τον νεαρό εξτρέμ της Λίβερπουλ και προτείνει του ιθύνοντες των Κόκκινων Διαβόλων να ''πιέσει'' για να κερδίσει την υπογραφή του 19χρονου Άγγλου.

Ο Ραχίμ Στέρλινγκ όπως όλα δείχνουν δεν θα συνεχίσει στην ομάδα των Reds, καθώς οι απαιτήσεις του για την ανανέωση του συμβολαίου του είναι πολύ υψηλές και η Λίβερπουλ δεν διατίθεται να τις εκπληρώσει.

Η στάση του νεαρού προς την ομάδα που τον ανέδειξε προκάλεσε την αντίδραση σπουδαίων προσωπικοτήτων της ομάδας όπως των Τζέιμι Κάραγκερ και Τζον Άλντριτζ που τον ''άδεισαν'' στα αγγλικά μέσα ενημέρωσης. 

Oh Captain! My Captain...

Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, η μεγαλύτερη μορφή της ποδοσφαιρικής Αγγλίας (και το λέω αυτό χωρίς καμία δόση υπερβολής) θα δώσει την τελευταία της παράσταση μέσα στο χώρο που τον μεγάλωσε, σε εκείνον τον χώρο που αγάπησε, αγαπήθηκε και έκανε πραγματικότητα τα πιο όμορφα όνειρά του! 

Έφτασε η ώρα λοιπόν να αποχαιρετήσουμε τον άνθρωπο που μας έκανε να νιώσουμε αμέτρητα συναισθήματα τα οποία ανά τον χρόνο ήταν και διαφορετικά. Χαρά, θλίψη, απόγνωση, ευτυχία, αλλά κυρίως μας έκανε να ονειρευόμαστε. Και αυτό έχω την εντύπωση είναι καλύτερο από όποιαδήποτε ποδοσφαιρική επιτυχία. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα αναφερθώ στα μαθήματα ζωής που έλαβα από τον αρχηγό, χωρίς να δώσω έμφαση στις ποδοσφαιρικές ικανότητες του Steven Gerrard. 

Γέννημα θρέμμα Scouser, ο Gerrard μεγάλωσε στην χρυσή δεκαετία του 80΄ βλέποντας την μεγαλύτερη ομάδα της πόλης να κυριαρχεί σε Αγγλία και Ευρώπη για πολλά χρόνια. Η αγάπη του για την ομάδα τον οδήγησε στο να ονειρευτεί μια μέρα να γίνει αρχηγός στον συγκεκριμένο σύλλογο και να τον φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Stevie συμπληρώνει φέτος 28 χρόνια στη Λίβερπουλ ξεκινώντας από τις ακαδημίες, φτάνοντας μέχρι και την κορυφή της Ευρώπης όντας ως αρχηγός της ομάδας. 

Γιατί όμως δεν έφυγε ποτέ? Η Λίβερπουλ ήταν προφανές ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να εκπληρώσει τους προσωπικούς του στόχους. Πακέτο στην Ρεάλ, πακέτο στην Τσέλσι, πακέτο στην Γιουνάιτεντ, πακέτο στην Μπαγιερν. Η αλήθεια είναι πως αν δεν ήταν αυτός δεν θα μου άρεσε ποτέ το ποδόσφαιρο. Με έκανε να αγαπήσω αυτό το άθλημα και να με κρατάει καθηλωμένο κάθε φορά που βλέπω την αγαπημένη μου ομάδα να αγωνίζεται. 

Clough γεννιέσαι, δεν γίνεσαι!

Αλήθεια τώρα υπάρχει έστω και ένας που να ξέρει καλά τα κατατόπια του αγγλικού ποδοσφαίρου και να μην έχει συγκρίνει ποτέ αυτούς τους δύο σπουδαίους προπονητές που πέρασαν ποτέ από τους ποδοσφαιρικούς πάγκους? Δεν θα κάτσω να αναλύσω τις προπονητικές ικανότητες του καθενός, δεν είναι της αρμοδιότητάς μου, όμως η συμπεριφορά των αυτών κυριών που κόσμησαν και κοσμούν τον αγγλικό ποδοσφαιρικό χάρτη παρουσιάζει τρελές ομοιότητες και η συμπεριφορά του ''συμπαθέστατου'' Ζοσέ Μουρίνιο είναι κάτι παραπάνω από εκνευριστική.

1.Η αυτοδημιούργητη κόντρα με αντίπαλο προπονητή. 

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 η τότε ομάδα του Μπράιαν Κλαφ, Ντέρμπι Κάουντι, αγωνιζόταν με την πανάξια (όχι για πολλούς) πρωταθλήτρια της πρώτης κατηγορίας, Λιντς για το κύπελλο Αγγλίας. Η ομάδα τους Ντον Ρέβι πήγε στο Pride Park, σε μια γεμάτη έδρα που όμως η ομάδα των Rams αγωνιζόταν στην δεύτερη κατηγορία. Το ματς βρήκε νικήτρια την ομάδα του Ρέβι και ο Κλαφ, σε εκείνη την θρυλική συνέντευξη, μετά και τις 44 μέρες στον πάγκο της Λιντς, με τον Ρέβι στον αέρα, τόνισε πως ο δεύτερος δεν έδωσε ποτέ το χέρι του μετά το τέλος του αγώνα. Αν το έκανε ή όχι ποτέ δεν μάθαμε, και ο Ρέβι γεμάτος έκπληξη ποτέ δεν κατάλαβε για ποιο λόγο ο Κλαφ είχε τέτοια προσωπική εμπάθεια με εκείνον. Ακόμα και μετά το θάνατο του Ρέβι, μέχρι και το 2004 που απεβίωσε και ο θρυλικός Μπράιαν Κλαφ δεν έγινε γνωστή η σπίθα που πυροδότησε αυτήν την κόντρα. 

Έτσι και ο Μουρίνιο από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στην Αγγλία πριν από 11 χρόνια, δεν πέρασε μέρα που να μην αφήσει ασχολίαστο τον Αρσέν Βενγκέρ και τα κατορθώματά του, με αποκορύφωμα την σκηνή που οι δύο προπονητές πιάστηκαν στα χέρια στο περσινό ματς, ενώ το κερασάκι στην τούρτα το έφεραν οι δηλώσεις του Πορτογάλου σχετικά με την ''λειψυδρία'' της Άρσεναλ στην κατάκτηση του τίτλου αμέσως μετά τη λήξη του φετινού ντέρμπι του Λονδίνου. 

Παίρνεις αυτό που σου αξίζει!

Το ποδόσφαιρο και η εμπειρία που έχω αποκομίσει από αυτό τόσα χρόνια μου έχουν διδάξει ένα και μοναδικό πράγμα: Στο ποδόσφαιρο παίρνεις αυτό που σου αξίζει χωρίς διαστρεβλώσεις και αδικίες που ''ανακαλύπτεις'', θέλοντας να δικαιολογηθείς για την άσχημη εμφάνισή σου στον αγωνιστικό χώρο. Το γεγονός αυτό δεν ισχύει για εμάς που υποστηρίζουμε την Λίβερπουλ, αλλά είναι καθολικό. Ισχύει για τους απανταχού φίλους οποιασδήποτε ομάδας.

Πάμε όμως τώρα να δούμε τι γίνεται μέσα στο ίδιο μας το σπίτι φέτος. Ακούω και διαβάζω σχόλια του τύπου: ''το πρεστίζ της ομάδας έχει χαθεί'' και κάθε βδομάδα οι ευθύνες μιας κακής εμφάνισης ξεκινάνε να πέφτουν σε ποδοσφαιριστές και προπονητή χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο και πολλές φορές και άδικα.

1. Κρίνε σωστά! 
Εξιλαστήρια θύματα πολλών εβδομάδων φέτος έχουν πέσει ποδοσφαιριστές όπως οι Μπορίνι, Μπαλοτέλι, Λούκας, Λόβρεν και Λαλλάνα, χωρίς, πολλές φορές, καν να αγωνίζονται με την ομάδα. Σχεδόν όλοι οι προαναφερόμενοι δεν αξίζουν να αγωνίζονται στην Λίβερπουλ και όλοι μας το καταλαβαίνουμε αυτό, όμως δεν μπορείς να κρίνεις έναν ποδοσφαιριστή, χωρίς καν να τον δεις να παίζει. Για τον Στέρλινγκ κανένας δεν μιλάει όμως. Ναι έβαλε καμιά δεκαριά γκολ φέτος, όμως σίγουρα δεν είναι ποδοσφαιριστής που κάνει την διαφορά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά κανείς δεν τολμάει να πει κάτι για ένα ''ταλέντο'' το οποίο κατάφερε με τις κάτω του μετρίου εμφανίσεις του φέτος να απαιτεί από ένα σύλλογο σαν την Λίβερπουλ, 100.000 την εβδομάδα για να συνεχίζει να αγωνίζεται με τα χρώματα της ομάδας.

Η ηγεσία σε επίπεδο τακτικής!

Τι πιο οδυνηρό στο ποδόσφαιρο για μια ομάδα, να ξέρει πως πρέπει να προσαρμόσει το παιχνίδι της και την προετοιμασία της χωρίς την παρουσία της μεγαλύτερης προσωπικότητάς της (ποδοσφαιρικής και αγωνιστικής) από το καλοκαίρι και μετά. Ας αφήσουμε στην άκρη την συναισθηματολογία και ας εστιάσουμε στο κομμάτι της τακτικής και του χτισίματος του ρόστερ, όπως το βλέπω εγώ με τα δικά μου μάτια.

Η σεζόν '14-'15 ξεκίνησε (τακτικά) όπως τέλειωσε και η περσινή. 4-3-3 με τον Τζέραρντ να μοιάζει κυρίαρχος στο κέντρο και ουσιαστικά να είναι το ''μυαλό'' ολόκληρου το ποδοσφαίρου της Λίβερπουλ. Η αγωνιστική κατάσταση του Στίβι όμως δεν είχε σε καμία περίπτωση ομοιότητες με την περσινή. Γεμάτο καλοκαίρι (με Μουντιάλ και σκληρή προετοιμασία) και πλέον το ''κοντέρ'' στα χρόνια του έγραφε 34 από τον περασμένο Μάιο. Η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά για τους Ρεντς, αντιθέτως έκαναν το χειρότερο ξεκίνημα των τελευταίων 23 χρόνων.

Κάπου πριν τα Χριστούγεννα ο Ρότζερς αποφάσισε να αφήσει στην άκρη το 4-3-3 και να προσαρμόσει την ομάδα σε ένα σχήμα χωρίς αμυντικό χαφ αλλά με τρεις κεντρικούς αμυντικούς σε ένα σύστημα που πολλοί το χαρακτήρισαν ως αμυντικογενές αλλά πραγματικά σε καμία περίπτωση δεν είναι, και θα σας εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ.

Είδαμε πράγματα που δεν θα δουν ποτέ!

Βγάλτε από το μυαλό σας την τωρινή αγωνιστική κατάσταση, την πίεση της τετράδας, το αυριανό ματς του κυπέλλου. Η ομάδα θα βρει το δρόμο της αργά ή γρήγορα και όλοι μας το ξέρουμε αυτό. Απλά το πότε δεν μας είναι γνωστό. Αλλά σκεφτείτε το λίγο...Έχει σημασία ο χρόνος για εμάς τους Κόκκινους?

Αλήθεια ένιωσες ποτέ ότι η Λίβερπουλ διάλεξε εσένα και όχι εσύ την Λίβερπουλ? Άσε τις ποδοσφαιρικές επιτυχίες στην άκρη. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο η δική μου γενιά δεν έχει ζήσει και πολλές. Μερικές φορές ένα συναίσθημα που μπορεί να σου προκαλέσει ακόμα και το πιο ασήμαντο γεγονός μέσα στο Άνφιλντ είναι αρκετό για να σε πείσει πως αυτές οι κόκκινες εμφανίσεις με το liver bird στο στήθος είναι παραπάνω από ένα κομμάτι ύφασμα που αντιπροσωπεύει έναν σύλλογο.

Δεν έζησα την τραγωδία του Χίλσμπορο, γεννήθηκα αρκετά χρόνια αργότερα. Για την ακρίβεια έμαθα την πλήρη ιστορία εκείνης της ημέρας αρκετά χρόνια μετά αφ'ότου ''ντύθηκα'' εξ ολοκλήρου κόκκινος. Όταν την διάβασα, το μόνο που έκανα ήταν να βάλω τους 96 αυτούς ανθρώπους βαθιά μέσα στην καρδιά μου, όχι σαν φόρο τιμής επειδή έφυγαν από τη ζωή, αλλά επειδή έφυγαν από την ζωή για ένα σκοπό, για μια φιλοδοξία. Αυτός ο σκοπός ήταν να δουν εκείνο το ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα στην Λίβερπουλ και την Νότιγχαμ Φόρεστ, αλλά και πάλι ακούγεται αρκετά γελοίο. Όμως δείχνει πραγματικά το αληθινό τους πρόσωπο. Εκείνοι, όπως κι εγώ, δηλώνουμε πιστοί στο κόκκινο. Αυτό το κόκκινο που προκαλεί δεός, που κάνει κάθε τρίχα του σώματός μας να τεντώνεται σε κάθε του λάμψη και σε κάθε άκουσμα του ύμνου μας!