Τρίτη 28 Απριλίου 2015

Clough γεννιέσαι, δεν γίνεσαι!

Αλήθεια τώρα υπάρχει έστω και ένας που να ξέρει καλά τα κατατόπια του αγγλικού ποδοσφαίρου και να μην έχει συγκρίνει ποτέ αυτούς τους δύο σπουδαίους προπονητές που πέρασαν ποτέ από τους ποδοσφαιρικούς πάγκους? Δεν θα κάτσω να αναλύσω τις προπονητικές ικανότητες του καθενός, δεν είναι της αρμοδιότητάς μου, όμως η συμπεριφορά των αυτών κυριών που κόσμησαν και κοσμούν τον αγγλικό ποδοσφαιρικό χάρτη παρουσιάζει τρελές ομοιότητες και η συμπεριφορά του ''συμπαθέστατου'' Ζοσέ Μουρίνιο είναι κάτι παραπάνω από εκνευριστική.

1.Η αυτοδημιούργητη κόντρα με αντίπαλο προπονητή. 
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 η τότε ομάδα του Μπράιαν Κλαφ, Ντέρμπι Κάουντι, αγωνιζόταν με την πανάξια (όχι για πολλούς) πρωταθλήτρια της πρώτης κατηγορίας, Λιντς για το κύπελλο Αγγλίας. Η ομάδα τους Ντον Ρέβι πήγε στο Pride Park, σε μια γεμάτη έδρα που όμως η ομάδα των Rams αγωνιζόταν στην δεύτερη κατηγορία. Το ματς βρήκε νικήτρια την ομάδα του Ρέβι και ο Κλαφ, σε εκείνη την θρυλική συνέντευξη, μετά και τις 44 μέρες στον πάγκο της Λιντς, με τον Ρέβι στον αέρα, τόνισε πως ο δεύτερος δεν έδωσε ποτέ το χέρι του μετά το τέλος του αγώνα. Αν το έκανε ή όχι ποτέ δεν μάθαμε, και ο Ρέβι γεμάτος έκπληξη ποτέ δεν κατάλαβε για ποιο λόγο ο Κλαφ είχε τέτοια προσωπική εμπάθεια με εκείνον. Ακόμα και μετά το θάνατο του Ρέβι, μέχρι και το 2004 που απεβίωσε και ο θρυλικός Μπράιαν Κλαφ δεν έγινε γνωστή η σπίθα που πυροδότησε αυτήν την κόντρα. 
Έτσι και ο Μουρίνιο από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στην Αγγλία πριν από 11 χρόνια, δεν πέρασε μέρα που να μην αφήσει ασχολίαστο τον Αρσέν Βενγκέρ και τα κατορθώματά του, με αποκορύφωμα την σκηνή που οι δύο προπονητές πιάστηκαν στα χέρια στο περσινό ματς, ενώ το κερασάκι στην τούρτα το έφεραν οι δηλώσεις του Πορτογάλου σχετικά με την ''λειψυδρία'' της Άρσεναλ στην κατάκτηση του τίτλου αμέσως μετά τη λήξη του φετινού ντέρμπι του Λονδίνου. 

Σάββατο 25 Απριλίου 2015

Παίρνεις αυτό που σου αξίζει!

Το ποδόσφαιρο και η εμπειρία που έχω αποκομίσει από αυτό τόσα χρόνια μου έχουν διδάξει ένα και μοναδικό πράγμα: Στο ποδόσφαιρο παίρνεις αυτό που σου αξίζει χωρίς διαστρεβλώσεις και αδικίες που ''ανακαλύπτεις'', θέλοντας να δικαιολογηθείς για την άσχημη εμφάνισή σου στον αγωνιστικό χώρο. Το γεγονός αυτό δεν ισχύει για εμάς που υποστηρίζουμε την Λίβερπουλ, αλλά είναι καθολικό. Ισχύει για τους απανταχού φίλους οποιασδήποτε ομάδας.

Πάμε όμως τώρα να δούμε τι γίνεται μέσα στο ίδιο μας το σπίτι φέτος. Ακούω και διαβάζω σχόλια του τύπου: ''το πρεστίζ της ομάδας έχει χαθεί'' και κάθε βδομάδα οι ευθύνες μιας κακής εμφάνισης ξεκινάνε να πέφτουν σε ποδοσφαιριστές και προπονητή χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο και πολλές φορές και άδικα.

1. Κρίνε σωστά! 
Εξιλαστήρια θύματα πολλών εβδομάδων φέτος έχουν πέσει ποδοσφαιριστές όπως οι Μπορίνι, Μπαλοτέλι, Λούκας, Λόβρεν και Λαλλάνα, χωρίς, πολλές φορές, καν να αγωνίζονται με την ομάδα. Σχεδόν όλοι οι προαναφερόμενοι δεν αξίζουν να αγωνίζονται στην Λίβερπουλ και όλοι μας το καταλαβαίνουμε αυτό, όμως δεν μπορείς να κρίνεις έναν ποδοσφαιριστή, χωρίς καν να τον δεις να παίζει. Για τον Στέρλινγκ κανένας δεν μιλάει όμως. Ναι έβαλε καμιά δεκαριά γκολ φέτος, όμως σίγουρα δεν είναι ποδοσφαιριστής που κάνει την διαφορά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά κανείς δεν τολμάει να πει κάτι για ένα ''ταλέντο'' το οποίο κατάφερε με τις κάτω του μετρίου εμφανίσεις του φέτος να απαιτεί από ένα σύλλογο σαν την Λίβερπουλ, 100.000 την εβδομάδα για να συνεχίζει να αγωνίζεται με τα χρώματα της ομάδας.

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015

Η ηγεσία σε επίπεδο τακτικής!

Τι πιο οδυνηρό στο ποδόσφαιρο για μια ομάδα, να ξέρει πως πρέπει να προσαρμόσει το παιχνίδι της και την προετοιμασία της χωρίς την παρουσία της μεγαλύτερης προσωπικότητάς της (ποδοσφαιρικής και αγωνιστικής) από το καλοκαίρι και μετά. Ας αφήσουμε στην άκρη την συναισθηματολογία και ας εστιάσουμε στο κομμάτι της τακτικής και του χτισίματος του ρόστερ, όπως το βλέπω εγώ με τα δικά μου μάτια.

Η σεζόν '14-'15 ξεκίνησε (τακτικά) όπως τέλειωσε και η περσινή. 4-3-3 με τον Τζέραρντ να μοιάζει κυρίαρχος στο κέντρο και ουσιαστικά να είναι το ''μυαλό'' ολόκληρου το ποδοσφαίρου της Λίβερπουλ. Η αγωνιστική κατάσταση του Στίβι όμως δεν είχε σε καμία περίπτωση ομοιότητες με την περσινή. Γεμάτο καλοκαίρι (με Μουντιάλ και σκληρή προετοιμασία) και πλέον το ''κοντέρ'' στα χρόνια του έγραφε 34 από τον περασμένο Μάιο. Η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά για τους Ρεντς, αντιθέτως έκαναν το χειρότερο ξεκίνημα των τελευταίων 23 χρόνων.

Κάπου πριν τα Χριστούγεννα ο Ρότζερς αποφάσισε να αφήσει στην άκρη το 4-3-3 και να προσαρμόσει την ομάδα σε ένα σχήμα χωρίς αμυντικό χαφ αλλά με τρεις κεντρικούς αμυντικούς σε ένα σύστημα που πολλοί το χαρακτήρισαν ως αμυντικογενές αλλά πραγματικά σε καμία περίπτωση δεν είναι, και θα σας εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ.

Σάββατο 7 Μαρτίου 2015

Είδαμε πράγματα που δεν θα δουν ποτέ!

Βγάλτε από το μυαλό σας την τωρινή αγωνιστική κατάσταση, την πίεση της τετράδας, το αυριανό ματς του κυπέλλου. Η ομάδα θα βρει το δρόμο της αργά ή γρήγορα και όλοι μας το ξέρουμε αυτό. Απλά το πότε δεν μας είναι γνωστό. Αλλά σκεφτείτε το λίγο...Έχει σημασία ο χρόνος για εμάς τους Κόκκινους?

Αλήθεια ένιωσες ποτέ ότι η Λίβερπουλ διάλεξε εσένα και όχι εσύ την Λίβερπουλ? Άσε τις ποδοσφαιρικές επιτυχίες στην άκρη. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο η δική μου γενιά δεν έχει ζήσει και πολλές. Μερικές φορές ένα συναίσθημα που μπορεί να σου προκαλέσει ακόμα και το πιο ασήμαντο γεγονός μέσα στο Άνφιλντ είναι αρκετό για να σε πείσει πως αυτές οι κόκκινες εμφανίσεις με το liver bird στο στήθος είναι παραπάνω από ένα κομμάτι ύφασμα που αντιπροσωπεύει έναν σύλλογο.

Δεν έζησα την τραγωδία του Χίλσμπορο, γεννήθηκα αρκετά χρόνια αργότερα. Για την ακρίβεια έμαθα την πλήρη ιστορία εκείνης της ημέρας αρκετά χρόνια μετά αφ'ότου ''ντύθηκα'' εξ ολοκλήρου κόκκινος. Όταν την διάβασα, το μόνο που έκανα ήταν να βάλω τους 96 αυτούς ανθρώπους βαθιά μέσα στην καρδιά μου, όχι σαν φόρο τιμής επειδή έφυγαν από τη ζωή, αλλά επειδή έφυγαν από την ζωή για ένα σκοπό, για μια φιλοδοξία. Αυτός ο σκοπός ήταν να δουν εκείνο το ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα στην Λίβερπουλ και την Νότιγχαμ Φόρεστ, αλλά και πάλι ακούγεται αρκετά γελοίο. Όμως δείχνει πραγματικά το αληθινό τους πρόσωπο. Εκείνοι, όπως κι εγώ, δηλώνουμε πιστοί στο κόκκινο. Αυτό το κόκκινο που προκαλεί δεός, που κάνει κάθε τρίχα του σώματός μας να τεντώνεται σε κάθε του λάμψη και σε κάθε άκουσμα του ύμνου μας!

Κυριακή 1 Μαρτίου 2015

Τώρα σφίγγεις τα δόντια!

Στο αγγλικό ποδοσφαιρικό ''καλεντάρι'' του 2015 η λέξη ήττα αγνοείτε από το λεξιλόγιό μας και η Λίβερπουλ μοιάζει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο από την στιγμή που εδραιώθηκε το 3-4-3 από το Μπρένταν Ρότζερς. Η άμυνα δείχνει πλέον κλειδωμένη, ο Μινιολέ βρήκε τον παλιό του εαυτό και όσον αφορά το επιθετικό κομμάτι της ομάδας, κανείς δεν πρέπει να έχει παράπονο.

Σε ατομικό επίπεδο, ο Τζόρνταν Χέντερσον έχει πάρει ζεστά το θέμα του ηγέτη (αν εξαιρέσουμε το σκηνικό με τον Μπαλοτέλι στο ματς με την Μπεσίκτας) και εκεί που πραγματικά βγάζω τον καπέλο είναι φυσικά στον μικρό μάγο Φίλιπε Κουτίνιο, ο οποίος κάνει τα πάντα για να μας αποδείξει πως οι Βραζιλιάνοι μπορούν κάλλιστα να πιάσουν στην Αγγλία (ο μύθος λέει πως δεν τα πάνε και τόσο καλά). Βέβαια όλοι μας μπορούμε να διακρίνουμε την ανοδική πορεία των Μπαλοτέλι και Λόβρεν, δύο ποδοσφαιριστές οι οποίοι δεν έκαναν και τόσο καλή πρώτη εντύπωση στο λιμάνι.

Για να μην τα πολυλογώ τα εύσημα ανήκουν σε έναν και μόνο άνθρωπο και αυτός δεν είναι άλλος από τον Μπρένταν Ρότζερς! Ναι αυτός που ήταν δεύτερος βοηθός προπονητή στη Δόξα Κάτω Παρταλίου σύμφωνα με μερικούς από εσάς! Τέλος πάντων με εσάς θα ασχοληθώ αύριο αναλυτικότερα στην εκπομπή (Red Loud & Proud - Radio Mundosports 4-6).

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2015

Το κλειδί της επιτυχίας του σύγχρονου ποδοσφαίρου!

Αλήθεια πόσο καλά θυμάστε τους Bob Bolder, Michael Robinson και Steve Nicol από την χρυσή δεκαετία του 80' στην ομάδα μας? Τους Fillipo Galli, Alberigo Evani και Roberto Mussi από την χρυσή τριετία της Μίλαν (1989-1992)? Σίγουρα τους ξέρετε και σίγουρα πολλοί από εσάς τους ζήσατε στις μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας τους και μεγαλύτερες στιγμές ευτυχίας σας όσον αφορά την ομάδα που υποστηρίζεται. Παρόλα αυτά είμαι σίγουρος πως δεν χάραξαν την μνήμη σας όπως οι Ian Rush, Kenny Dalglish και Marco van Basten και Franco Baresi αντίστοιχα. Το ποδόσφαιρο του χτες με το ποδόσφαιρο του σήμερα έχει παρουσιάσει διαφορές όχι μόνο στον τρόπο διεξαγωγής του, αλλά και στον τρόπο λειτουργίας του. Κοινός παράγοντας είναι η επιτυχία, όπως η επίτευξή της πλέον αποτελεί μια δοκιμασία μελέτης και σκληρής προετοιμασίας.

Έχοντας ζήσει στο ''πετσί'' μου την αλλαγή προς το σύγχρονο ποδόσφαιρο στις αρχές τις δεκαετίας του 2000 με την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης να είναι εκείνη που επέφερε αυτήν την αλλαγή (πρωταθλήτρια Ευρώπης 1998, 2000, 2002), το μόνο πράγμα που συμπέρανα για το κλειδί της επιτυχίας στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι ένα: Βάθος ρόστερ! Με μια εντεκάδα ''φωτιά'' με παίχτες όπως ο Hierro, ο Redondo, o Karanka και ο Raul, το ρόστερ της Ρεάλ απαρτίζονταν και από ποδοσφαιρικές με τρομερές ποδοσφαιρικές ικανότητες όπως οι Karambeu, Morientes ακόμα και Manuel Sanchis που ήταν ήδη σε μια προχωρημένη ποδοσφαιρική ηλικία, χωρίς παρόλα αυτά να έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία στο τελικό ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα των ''μερένχες'', το οποίο φυσικά ήταν η κατάκτηση της La Liga και του Champions League, ενώ έφτασε και στα ημιτελικά του Copa Del Rey εκείνη την χρονιά. O ''πιτσιρικάς'' τότε Raul σκόραρε 27 φορές στο πρωτάθλημα, ενώ στο Champions League ''ανέβαινε'' σιγά σιγά στα γκολ για να κερδίσει λίγα χρόνια αργότερα το ρεκόρ του πρώτου σκόρερ όλων των εποχών στην διοργάνωση, ρεκόρ που κατείχε μέχρι και φέτος, αφού Ronaldo και Messi τον πέρασαν στην σχετική λίστα.

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015

Σας ευχαριστώ Trikala Scousers!!


Δεν είμαι πολύ καιρό μέλος της παρέας αλλά απο την αρχή τα παιδιά με κάναν να αισθάνομαι πως τους γνωρίζω καιρό. Αν και είμαι λάτρεις του αγγλικού ποδοσφαίρου απο παλιά, μεσα απο τους ΤR ανακάλυψα την αίγλη του και το πόσο ξεχωριστό είναι καθώς δεν είναι ουκ ολίγες οι φορές που έχουμε δει κ άλλα παιχνίδια εκτός της Λίβερπουλ.
Μέσα απο αυτήν την παρέα έμαθα να ζώ για να περιμένω την μέρα που θα βρεθούμε όλοι μαζί να δούμε την ομάδα και να με ενοχλεί όταν δεν θα μπορώ να πάω, έμαθα να αγαπάω την Λίβερπουλ και να την στηρίζω στις ήττες της, να θαυμάζω την ιστορία της και να σέβομαι τους αντιπάλους μας.
Ήταν και θα είναι μια ανοιχτή παρέα προς όλους. Μπορείς να τους θεωρήσεις πως είναι και οικογένεια, πάντα ενωμένοι σε όλα και ας υπάρχουν και στιγμές που κάποιος έχει διαφορετική γ
νώμη σε αυτην την οικογένεια όπως ανέφερα παραπάνω πάντα υπάρχει ο σεβασμός.
Ευχαριστώ όλα τα παιδιά που με δέχτηκαν απο την πρώτη στιγμή στο δικό τους ταξίδι στον κόσμο της Λίβερπουλ αλλα ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Χρήστο και τον Σάκη.

Bασίλης Κουρσοβίτης