Όταν κλαίει ο κορμοράνος...

Τα τελευταία δέκα χρόνια ελάχιστες ήταν οι φορές που καταφέραμε να πείσουμε τον εαυτό μας να νιώσει αυτό που οι μεγαλύτεροι φίλοι της ομάδας ένιωθαν καθημερινά πριν από δυο δεκαετίες. Η Λίβερπουλ διανύει το χειρότερο ξεκίνημα της τελευταίας 25ετίας και σαν να μην έφτανε αυτό, το γεγονός αυτό έρχεται να ισοπεδώσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες που η περσινή χρονιά μας δημιούργησε.

Το άρθρο δεν έχει να κάνει με τακτικές, με το θέμα του προπονητή, με τους παίχτες. Το άρθρο έχει να κάνει με τις σκέψεις μας, με τον σκληρό αγώνα που δίνουμε με τον εαυτό μας καθημερινά με σκοπό την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.

Είναι κάτι στιγμές και κάτι χρονικές περίοδοι που αντιλαμβάνεσαι το γεγονός ότι δεν διάλεξες εσύ να υποστηρίζεις την μεγάλη ομάδα του Μέρσεισαιντ, αλλά αυτήν διάλεξε εσένα. Αν δεν νιώθεις το ''μούδιασμα'' στο λαιμό κάθε φορά που ακούς την λέξη Λίβερπουλ τότε δεν μπορείς να με καταλάβεις. Αν λες ότι είσαι Λίβερπουλ και την δεδομένη στιγμή που γράφω, με την ομάδα να παραπαίει και το κορμοράνο να ''κλαίει'', νιώθεις ντροπή και όχι περηφάνια τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Όχι με την έννοια της ''ανόητης'' περηφάνιας. Αλλά με εκείνη που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι αυτός ο σύλλογος σου προκαλεί συναισθήματα. Συναισθήματα θλίψης και ανάγκης σωτηρίας αυτήν την στιγμή και συναισθήματα αγάπης και έρωτα όχι από νίκες και τρόπαια. Όχι από καταξιώσεις. Αλλά από ένα απλό χειροκρότημα. Από ένα άκουσμα του You'll Never Walk Alone.

Που είναι η Λίβερπουλ που αγαπήσαμε;

 Ακόμα ενα ντροπιαστικό απόγευμα για τον σύλλογο, πάλι μια ντροπιαστική ήττα απο μια σαφώς κατώτερη ομάδα. Μετά το παιχνίδι με την Κρίσταλ Πάλας αναρωτήθηκα άραγε θυμίσε τίποτα σήμερα την Λίβερπουλ;

Όχι τίποτα δεν θύμιζε Λίβερπουλ σήμερα. Αυτό ήταν θεάτρο του παραλόγου και όχι η θρυλική ομάδα του Μέρσισάιντ. Το να λέω πως δεν στεναχωριέμαι και νιώθω περήφανος που είμαι Λίβερπουλ δεν κάνουν τα πράγματα καλύτερα. Ναι και αύριο θα αγαπάω και θα είμαι δίπλα στην ομάδα αλλά κάπου η υπομονή τελειώνει. Δεν μπορώ μετά απο κάθε παιχνίδι να στέκομαι στην φράση ''Έαν δεν μπορείς να μας υποστηρίξεις όταν χάνουμε μην το κάνεις όταν κερδίζουμε''. Όπως είπα και πιο πάνω δεν θα σταματήσω να υποστηρίζω την ομάδα αλλα δεν μπορώ κιόλας να δέχομαι όλο αυτό που γίνεται.

Που είναι η Λίβερπουλ;;;

Όλοι έχουν ευθύνη στην κατρακύλα της ομάδας. Ίσως ο Ρότζερς να έχει την μεγαλύτερη. Δήλαδη όλη η Λίβερπουλ ήταν ο Σουάρεζ; Μια τόσο μεγάλη ομάδα κρατιόταν μόνο και μόνο απο τον Λουίς ; Νομίζω πως πάει πολύ. Το καλοκαίρι ξοδέψαμε τόσα λεφτά για να φτιάξουμε μια ομάδα ανύπαρκτη μέσα στο γήπεδο. Μάλλον ο Ρότζερς και οι κύριοι στην διοίκηση πρέπει να ξέρουν πως όταν είσαι Λίβερπουλ έχεις την απαίτηση να κερδίζεις κιόλας. Να έχεις μια ομάδα που να είναι φόβητρο και όχι να χάνει απο την κάθε Κρίσταλ Πάλας.

 Που είναι η επιθετική μας γραμμή; Μήπως περιμένεις απο τον βετεράνο Λάμπερτ που ήρθε για να παίζει ως τρίτος επιθετικός να βγάλει το φίδι απο την τρύπα ή απο τον Μπορίνι που όλο το καλοκαίρι ήταν προς πώληση; Βρες τουλάχιστον έναν σύστημα που να μπορεί να βοηθήσει τον Μπαλοτέλι. Ποία είναι άραγε η αλήθεια με τον Στάριτζ;

 Για το κέντρο και την άμυνα τι να πρώτο σχολιάσω; Ένα ανύπαρκτο κέντρο με παίκτες να περπατάν μέσα στο γήπεδο. Αυτό το ανέκδοτο που θέλεις να λέμε και άμυνα; Έδιωξες τον Άγκερ γιατι είχες εμμονή μαζί του για να φέρεις τον Λόβρεν. Όσο για την επιλογή Μανκίγιο γελάει ο κόσμος. Ένας τελείως άψυχος παίκτης με καμιά συνησφορά μέσα στο παιχνίδι.

Ξόδεψες λεφτά για τον Μάρκοβιτς δεν έχω να πω τίποτα πάνω σε αυτό. Έαν Ρότζερς δεν μπορείς να σηκώσεις το βάρος της Λίβερπουλ καλύτερα να φύγεις.

Βασίλης Κουρσοβίτης

Τα πάντα καταρρέουν...

Σκύβεις το κεφάλι, παίρνεις βαθιά ανάσα και ξεκινάς να γράφεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω αν σας αρέσουν τα άρθρα μου, για την ακρίβεια δεν με ενδιαφέρει κι όλας. Εμένα μου αρέσει ότι σκέφτομαι να το γράφω χωρίς παραγράφους, συνοχή και άλλες τέτοιες αηδίες που συνάδουν στην επισημότητα ενός καλογραμμένου άρθρου. Γράφω για αυτό που μου αρέσει όπως μου αρέσει. 

Κι εκεί που λες ''οκ ο εφιάλτης τελειώνει, τα πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά, ειδικά τώρα που γύρισε και ο Στάριτζ'', έρχεται ένας ακόμη τραυματισμός του Στάριτζ και σε αποτελειώνει. Σουάρεζ και Στάριτζ πέρυσι ήταν τα 55 γκολ που δεν ήταν αρκετά τελικά για να σου δώσουν πρωτάθλημα. Ήταν αρκετά όμως για να σου εξασφαλίσουν την επίτευξη του στόχου σου που ήταν η τετράδα. Και φέτος όχι μόνο έχασες τα 31 γκολ του Σουάρεζ που έφυγε, αλλά έχασες και τα άλλα 24 του Στάριτζ που έχει χάσει μέχρι στιγμής το 1/3 του πρωταθλήματος. Βέβαια προσπάθησες να του αντικαταστήσεις με Λάμπρτς, Μπορίνι, Μπαλοτέλι που και οι τρεις τους μαζί έχουν...1 γκολ. 

Πραγματικά αστείο και πραγματικά τεράστια αποτυχία για τις σκέψεις του Μπρένταν το καλοκαίρι. Τουλάχιστον όσον αφορά την επίθεση, γιατί στην άμυνα τα πάει χειρότερα. Αν όντως δεν ήθελες τον Άγκερ ή ο Άγκερ δεν ήθελε εσένα τότε μην τον δίνεις με 4 εκατομμύρια. Ή τουλάχιστον μην αγοράζεις τον Λόβρεν με τόσα λεφτά. Έτσι κι αλλιώς δεν θυμάμαι να έδινες μάχη με κάποιον το καλοκαίρι για να τον αγοράσεις. Μόνος σου ήσουν και σε κορόιδεψε η Southampton αδειάζοντάς σου τις τσέπες. 

Τώρα είναι το θέμα τι θα κάνεις. Τώρα που είσαι χωμένος μέσα σε ένα λάκκο κινούμενης άμμου και αρχίζεις να βουλιάζεις με μεγάλη ταχύτητα. Πώς θα σωθείς τώρα? Τώρα αγαπητέ Μπρένταν δεν θα σωθείς. Θα αφήσεις την άμμο να σε πάει όπου θέλει και κάποια στιγμή θα δηλώσεις από μόνο πως μέχρι εδώ ήταν. Αυτό το πλάνο των 120 σελίδων που παρουσίασες τον Ιούνιο του 2012 έγραφε στις τελευταίες του σελίδες σχετικά με την τρίτη σου χρονιά στην ομάδα ''οικονομική εκμετάλλευση από τρίτους και αγωνιστική κατάπτωση''? Δε νομίζω. Πράγμα που σημαίνει ότι κάτι δεν έκανες καλά. 

Κι εμείς σαν φίλαθλοι τι να κάνουμε? Φυσικά τυφλοί δεν είμαστε. Εγώ σαν Παναγιώτης, αν είχα την δυνατότητα να σου μιλήσω αυτήν την στιγμή θα σου έλεγα το εξής: ''5 νίκες στα επόμενα 5 ματς. Όχι 4 νίκες και μία ισοπαλία. 5 νίκες! Και μετά βλέπουμε για το αν μένεις ή όχι στην ομάδα''. Κάποιος πρέπει επιτέλους να του σφίξει το ζωνάρι, γιατί το να το σφίγγει από μόνος του φαίνεται να είναι καταστροφικό. Αναλώσιμοι είναι όλοι στην ομάδα. Ακόμα και ο Τζέραρντ. Οι φίλαθλοι όμως ποτέ. Άπαξ και ονειρευτείς, θα το κυνηγάς μέχρι τέλους...

Παναγιώτης Δήμος

Ανακάτεψε και μοίρασε σωστά!

Πλέον οι ελπίδες μας για ανάκαμψη της ομάδας στηρίζονται πάνω στην επιστροφή του Ντάνιελ Στάριτζ. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνει τα εκατομμύρια των φίλων της ομάδας που εκφράζουν την άποψή τους στο διαδίκτυο. Συμφωνώ εν μέρη με αυτό, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Παρακάτω θα γράψω το τι θα ήθελα να δω από εδώ και πέρα στην ομάδα και τι θα έκανα αν εγώ ήμουν στην πολύ δύσκολη που βρίσκεται τώρα ο Ρότζερς.

Αρχικά ψυχραιμία! Ο Ρότζερς είναι πανικόβλητος και αυτό φαίνεται. Φαίνεται ακόμα και από τις δηλώσεις που κάνει που ναι μεν το να ζητάει συγνώμη από τους φίλους της ομάδας είναι φυσιολογικό, αλλά το να λέει πως πλέον στηρίζεται πάνω στον Ντάνιελ Στάριτζ δείχνει πως παίζει το τελευταίο χαρτί σε ότι αφορά την αγωνιστική επάνοδο της ομάδας, συν όμως επιβαρύνει τον Άγγλο επιθετικό με ψυχολογική πίεση, πράγμα που σίγουρα δεν θα τον βοηθήσει στο να βρει εύκολα την παλιά του φόρμα.

Στο ματς με την Τσέλσι και όταν το σκορ ήταν στο 1-2 έκανε διπλή αλλαγή που κατά τη γνώμη μου ήταν λάθος. Έβγαλε από το ματς Κουτίνιο και Τσαν, ο οποίος Κουτίνιο αντικειμενικά είναι ο πιο απειλητικός παίχτης της ομάδας φέτος και ο Τσαν ο οποίος ήταν αρκετά κυρίαρχος στο χώρο του κέντρου. Επίσης ξόδεψε μία ακόμη αλλαγή για να βγάλει τον Μπαλοτέλι που για μία ακόμη φορά ήταν απογοητευτικός. Ασχολίαστο το γεγονός πως ο Ιταλός εθεάθη στο Λονδίνο τα ξημερώματα της ίδιας μέρας.

Κρόιφ : Αμόρφωτος ο Μπαλοτέλι.

Με σκληρή γλώσσα μίλησε ο Γιόχαν Κρόιφ για τον Μάριο Μπαλοτέλι. << Ο Μπαλοτέλι δεν έχει σωστή συμπεριφορά και όλοι πρέπει να δούμε τι φταίει. Ο Μάριο δεν έχει την απαραίτητη μόρφωση, σε αυτό δεν φταέι μόνο αυτός αλλα και οι ομάδες που αν είχαν κάνει σωστά την δουλεία τους δεν θα υπήρχαν τέτοια προβλήματα.>>

Χέντερσον: Να είσαι γενναίος και να πιστεύεις!

Κουράγιο και σκληρή δουλειά συνέστησε ο Τζόρνταν Χέντερσον για τον αυριανό αγώνα απέναντι στην Τσέλσι. Ο 24χρονος μέσος της Λίβερπουλ τόνισε πως αυτά είναι τα κλειδιά της επιτυχίας στο αυριανό δύσκολο παιχνίδι της ομάδας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην επίσημη σελίδα της Λίβερπουλ.

Αναλυτικά είπε: ''Ξέρουμε ότι πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο ματς, αφού η Τσέλσι είναι η κορυφαία ομάδα στο νησί αυτήν τη στιγμή, όμως είμαστε αρκετά αισιόδοξοι. Είναι μεγάλο παιχνίδι και για τις δύο ομάδες και ανυπομονούμε γι'αυτό. Είναι σημαντικό για εμάς να βγούμε εκεί έξω και να δείξουμε το πόσο καλοί είμαστε απέναντι σε μία τοπ ομάδα.

Είναι θέμα εκδίκησης?

Η Λίβερπουλ αύριο το μεσημέρι αντιμετωπίζει την Τσέλσι σε ένα ματς που πολλοί, αν όχι όλοι, πιστεύουν ότι έχει εκδικητικό χαρακτήρα. Όταν πέρυσι είδαν τον αρχηγό να κλαίει αμέσως μετά το ματς με την Σίτυ και τη νίκη της ομάδας μας με 3-2, πίστεψα στο όνειρο για πρώτη φορά στην ζωή μου. Και αυτό γιατί ήμουν σίγουρος πως η περσινή ομάδα της Λίβερπουλ έπαιζε καλύτερο ποδόσφαιρο και από εκείνη του Ράφα Μπενίτεθ πριν από μερικά χρόνια, όταν και τότε τερμάτισε δεύτερη πίσω από μία εξωπραγματική ομάδα του Άλεξ Φέργκιουσον. Τότε όμως τα πράγματα κύλισαν αρκετά δίκαια και η Γιουνάιτεντ δίκαια, τονίζω, στέφθηκε πρωταθλήτρια.

Όμως πέρυσι? Άποψή μου είναι πως αυτό που ευθύνεται για την μη στέψη της Λίβερπουλ ως πρωταθλήτρια, είναι τα συναισθήματα του Τζέραρντ. Και θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ με αυτό. Ο αρχηγός κατέρρευσε αμέσως μετά το ματς με τη Σίτυ μόνο και μόνο στη σκέψη ότι οι πιθανότητες για να πραγματοποιηθεί το όνειρό του είναι αρκετά μεγάλες. Μία εβδομάδα αργότερα οι Κόκκινοι υποδέχονταν την Τσέλσι σε ένα ματς ιστορικό, αφού αν η Λίβερπουλ το κέρδιζε θα ήθελε μία ακόμη νίκη στα εναπομείναντα δύο ματς με Κρύσταλ Πάλας και Νιούκαστλ για να διακόψει τα 24 χρόνια ξηρασίας.