Κλοπ εσύ Σούπερ Σταρ.

Δεν έχω κρύψει ποτέ την χαρά μου που στο τιμόνι της ομάδας μας είναι ο Γιούργκεν Κλόπ. Πως μπορώ να το κάνω άλλωστε απο την στιγμή που ανακοινώθηκε η πρόσληψη του πανηγύριζα για μέρες. Αυτήν η αγάπη προς το πρόσωπο του Γερμανού κόουτς όσο πάει γίνεται και μεγαλύτερη.

  Βέβαια αυτο συμβένει δικαιολογημένα διότι η ομάδα μας αρχίζει και αποκτά ξανά την ταυτότητα της. Όχι δεν έχει γίνει ανίκητη και ακόμα κάνουμε κακά παιχνίδια δίχως θέαμα και χάνουμε με αποτελέσματα. Απο την άλλη μεριά αρχίζουμε και βγάζουμε ενέργεια στα περισσότερα ματς, είμαστε ξανά κοντά στις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λίγκ, είχαμε μια συμμετοχή στον τελικό του Capital One Cup, μπορούμε και παίρνουμε αποτέλεσμα με οποιοδήποτε τρόπο σε έδρες που βγάζαμε κόμπλεξ σαν ομάδα(Όπως τώρα με την Κρίσταλ Πάλας) και επιτέλους βλέπουμε την Λίβερπουλ όπως πρέπει στα ντέρμπι. Σίγουρα αυτοί δεν είναι λόγοι να πανηγυρίζει ένας οπαδός της Λίβερπουλ καθώς μιλάμε για μια απο τις μεγαλύτερες ομάδες στον κόσμο αλλα κακά τα ψέματα τα τελευταία χρόνια έχουμε πέσει πολύ.

   Σίγουρα σε όλα αυτά έχει βοηθήσει ο Κλοπ(άρος). Όπως και να το κάνουμε έχει φέρει άλλο αέρα στην ομάδα και είναι έτοιμος να τα αλλάξει όλα. Έχουμε μάθει να περιμένουμε σαν κόσμος και να κάνουμε υπομονή για να έρθει το καλύτερο, τώρα όμως υπάρχει λόγος για αυτην την αναμονή και αυτός ο λόγος είναι ξανθός με γυαλιά. Σαγαπάω τρελόγερμαναρά!

Υ.Γ1 Αυτή την φορά δεν θα ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο γραφής μου, στα κειμενά μου κυριαρχεί η ελεύθερη έκφραση.

Υ.Γ2 Γερμαναρά μου δώρο απόλυσεως την νίκη με την Γιουνάιτεντ την Πέμπτη.

Υ.Γ3 ΑΠΟΛΥΟΜΑΙ ΨΑΡΟΥΚΛΕΣ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΝΩ ΜΠΟΥΚΛΕΣ.

Υ.Γ4 Trikala Scousers για πάντα!

Bασίλης Κουρσοβίτης

Η αλήθεια είναι πως με ανησυχεί η Λίβερπουλ.

Όχι απλα με ανησυχεί η Λίβερπουλ αλλα με κάνει και αναρωτιέμαι ώρες ώρες. Δεν κρύβω πως αυτό που συμβαίνει με κάνει υπερβολικά χαρούμενο, μην βιαστείτε να με πείτε τρελό γιατί αυτην την υγεία που βγάζει η Λίβερπουλ του Κλοπ είναι άλλο πράγμα.

 Ο Γερμανός έχει μόνο λίγες εβδομάδες στον πάγκο και διαφορά που βλέπουμε στην ομάδα είναι τεράστια. Η ομάδα εμφανίζεται σαφώς μεταμορφωμένη μέσα στο γήπεδο, σίγουρα υπάρχουν ακόμα πολλά αγωνιστηκά προβλήματα όπως αυτο στην τελική πάσα. Είναι φανερό πως η ομάδα δυσκολευέται να βγάλει επιθέσεις και να βρεί το εύκολο γκολ. Ακόμα ένα πρόβλημα είναι η απόδοση του Μίλνερ αναμφισβήτητα ο Άγγλος είναι ένας παίκτης βαρόμετρο στην επίθεση των ''ρεντς'' και η ανοδός του θα βοηθούσε και με το παραπάνω.

 Όπως όμως είπα πιο πάνω με ανησυχεί η εικόνα της Λίβερπουλ με την καλή έννοια πάντα. Αν η ομάδα δείχνει αυτην την βελτίωση με τον Κλοπ στο τιμόνι και το ίδιο ρόστερ επί Ρότζερς τότε τι μπορεί να γίνει με την πάροδο του χρόνου και λίγες καλές προσθήκες;

Υ.Γ Πόσο μαρέσει η σταδιακή άνοδος τους Άιμπ.

Βασίλης Κουρσοβίτης

Μίστερ Κλοπ σε ευχαριστώ...

 Μετά απο πολύ καιρό λόγο έλειψης χρόνου ξανα γράφω άρθρο. Μέσα στον ενθουσιασμό μου λοιπόν μετά την νίκη μέσα στο ''σπίτι'' της μισητής Τσέλσι θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον προπονητή μας Γιούργκεν Κλοπ.

 Δεν θέλω να σχολιάσω πως τα πήγε αγωνιστικά η ομάδα(σπάνια το κάνω στα κείμενα μου), σήμερα όμως είδαμε την Λίβερπουλ που όλοι θέλουμε. Βλέποντας τον Γερμανό στον πάγκο μπορούμε να ονειρευτούμε την ομάδα μας να δείχνει χαρακτήρα, να βγάζει τσαμπουκά μεσα στο γήπεδο και πάνω απ'όλα να σέβεται το σήμα στην φανέλα. Είμαι της άποψης πως με την πάροδο του χρόνου και με τις σωστές προσθήκες στο ρόστερ θα μπορέσουμε να ξανα φτάσουμε ψηλά.

 Είναι γεγονός πως σαν φίλαθλος κόσμος έχουμε αντέξει πολλά και έχουμε μάθει να περιμένουμε. Κάπου εδώ έρχεται και το ευχαριστώ στον Κλοπ, τον ευχαριστώ γιατί ξανά έφερε το όραμα και την ελπίδα στην ομάδα κάτι που είχαμε χάσει με τον Ρότζερς. Σίγουρα μια νίκη δεν σε κάνει αυτομάτος την καλύτερη ομάδα αλλά πόσο καιρό είχαμε να δούμε την Λίβερπουλ να παίζει ''αντρίκια'' και να ανατρέπει σκορ σε ντέρμπι;

Υ.Γ1 Με συγχωρείτε για τις ''χύμα'' εκφράσεις που χρησιμοποίησα.

Υ.Γ2 Special One στο χρωστάγαμε πολύ καιρό τώρα.

Υ.Γ3 Ακόμα ένα παιχνίδι μακρία απο το Residence, άτιμη Αεροπορία...


Βασίλης Κουρσοβίτης

Θύμισε Λίβερπουλ!

Χθες το βράδυ κατάφερα να δω για πρωτη φορα φέτος αγώνα της Λίβερπουλ καθως οι στρατιωτικές μου υποχρεώσεις δεν μου το επιτρέπουν συχνά. Τι το καλύτερο λοιπόν από ένα ντέρμπι με την Αρσεναλ. Λίγο οι δηλώσεις του Βενγκέρ οτι δεν συμπαθεί τους "Ρεντς" σε συνδυασμό με την καυτή ατμόσφαιρα στο στεκι των Trikala Scousers και την λαχτάρα για νίκη έδωσαν ξεχωριστό ενδιαφέρον στην αναμέτρηση. Η ομάδα μπηκε δυνατά στο παιχνίδι χάνοντας ευκαιρίες με αποκορύφωμα το δοκάρι του Κουτίνιο και το χαμένο εξ επαφής πλασέ Μπεντέκε. Γενικότερα η ομάδα είχε διάθεση να παίξει επιθετικό και γρήγορο ποδόσφαιρο κάτι που είχα καιρο να δω. Τα κλασσικά προβλήματα μας στην άμυνα θα τα αφήσω εκτος στο συγκεκριμένο άρθρο. Ευχάριστη έκπληξη ηταν ο Φιρμίνιο που έκανε για πρώτη φορά την εμφάνιση του στην βασική εντεκάδα, δεν εινα τυχαίο άλλωστε πως μετά την έξοδο απο το παιχνίδι η Λίβερπουλ έχασε το κέντρο της. Ο Μίλνερ χθες έδειξε πως η Λίβερπουλ είχε ανάγκη απο έναν παίκτη τέτοιας κλάσης ιδιαίτερα μετά την φυγή του Τζέραρντ. Ο γνωστός Κουτίνιο έκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο και ο Μπεντέκε που έμοιαζε ανίκητος στην μονομαχίες και πως με τον καιρό θα κάνει μεγάλα πράγματα. Η απόδοση των "Ρεντς " έπεσε στο δεύτερο ημίχρονο και οι κανονιέριδες βρήκαν την ευκαιρία να βγούνε μπροστά έχοντας σημαντικές ευκαιρίες να πετύχουν ενα γκολ αλλα βρήκαν απέναντι τους έναν τρομερό Μινιολέ ο οποίος είχε "κατεβάσει ρολά". Αξίζει να σημειώσουμε πως εξαιρετική εμφάνιση έκανε και ο Πέτρ Τσέχ μετά το κακό του ξεκίνημα. Η ομάδα έδειξε οτι έχει τις σωστές βάσεις και με καλή δουλειά μπορεί να πετύχει πράγματα. Ένα είναι το μόνο σίγουρο πως όσοι παρακολούθησαν το παιχνίδι το ευχαριστήθηκαν με τημ ψυχή τους. Ραντεβού το Σάββατο με Γουέστ Χαμ.... Υ.Γ1 Με δύο ποιοτικές προσθήκες μπορούμε να φτάσουμε ψηλά φέτος. Υ.Γ2 Trikala Scousers 2015-16 μείνετε μαζί μας τα καλύτερα έρχονται..

Βασίλης Κουρσοβίτης

Μέρος τακτικής ή απλά κελεπούρι?

Λοιπόν όπως όλα δείχνουν ο Ένρικ Μχιταριάν θα ντυθεί στα κόκκινα με 20,8 εκ. ευρώ (15 εκ. λίρες) και αμέσως είχαμε τις πρώτες αντιδράσεις από τους φίλους της Λίβερπουλ στην Ελλάδα. Αντιδράσεις ανάμεικτες που η καθεμιά ξεχωριστά έχει την δική της εξήγηση. Προσωπικά, αν επιτευχθεί το deal, θα σας παρουσιάσω την δική μου αντίδραση και τον δικό μου τρόπο σκέψης σχετικά με το ποσό της μεταγραφής, την ανάλυση του ποδοσφαιριστή και το πως μπορούν να χωρέσουν στην ίδια εντεκάδα Κουτίνιο, Φιρμίνο και Μχιταριάν, αλλά και το τι μπορούν να προσφέρει αυτήν η τριάδα στον τρόπο παιχνιδιού της Λίβερπουλ.

Σκόπιμη η έλλειψη ενός καθαρού αμυντικού χαφ? 
Σκεφτείτε τον αριθμό των αμυντικών χαφ που έχουμε στην ομάδα. Λούκας (γελάν και οι πέτρες) και Τσαν. Πολλοί από εσάς θα σκεφτείτε πως ο Τσαν δεν είναι αμυντικό χαφ, όμως κατά την άποψή μου είναι ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να αγωνιστεί σε αυτήν την θέση με επιτυχία. Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Ο Μπρένταν το 'ριξε στην αντεπίθεση φέτος και προτιμάει ένα σχήμα με δυάδα στον άξονα (Μίλνερ-Χέντο) και τον Κουτίνιο, είτε τον Λαλλάνα, σε ελεύθερο ρόλο μπροστά τους. Το σύστημα πρωταθλητισμού που μαρτυρήσαμε πριν από 2 σεζόν είχε τον Τζέραρντ σε ρόλο 6ριου, ενώ σπάνια έπαιζε και ο Χέντερσον σ' αυτήν την θέση (ναι ξέρω και ο Λούκας, άστον αυτόν, μιλάμε για ποδοσφαιριστές τώρα). Σε περίπτωση που ο Ρότζερς θελήσει να αγωνιστεί με καθαρό αμυντικό χαφ, εννοώντας κόφτη, δηλαδή με παίχτη πίσω από την δυάδα του άξονα, Χέντερσον και Τσαν είναι μακράν αξιόπιστες λύσεις, με τον Κουτίνιο ή τον Λαλλάνα να μπορούν να αποτελέσουν μέρος της δυάδας του άξονα, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Φιρμίνο και (από το πληκτρολόγιο και στου Θεού τ' αυτί) τον Μχιταριάν να μπορούν να κάνουν παιχνίδι πίσω από τον Μπεντέκε ή τον Στάριτζ.

Brave New...Words!

Αρκετά λογοτεχνικός ο τίτλος για το συγκεκριμένο άρθρο. Πιστεύω όμως πως όπως ο Χάξλει οραματιζόταν το Λονδίνο του 2500, έτσι και η Λίβερπουλ οραματιζόταν τα επόμενα χρόνια από την ημέρα έλευσης του Μπρένταν Ρότζερς στην τεχνική ηγεσία της ομάδας. Και για όσους έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο αριστούργημα του Άλντους, ίσως καταφέρει να συνδυάσει τις τεχνικές των ''μεγάλων κεφαλιών'' του μελλοντικού Λονδίνου με την..''νέα τάξη πραγμάτων'' που έφερε ο βορειοΐρλανδός στην ομάδα.

Αν η υπνοπαιδεία στο ''Γενναίος Νέος Κόσμος'' είναι και η φιλοσοφία νικητή που θέλησε να περάσει ο Μπρένταν στην ομάδα, τότε η τεχνολογία αναπαραγωγής στην φανταστική αυτή νουβέλα, είναι η τεχνολογία παραγωγής γκολ. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά.\

2012-2013

Ο νέος τεχνικός της Λίβερπουλ δηλώνει στον αγγλικό τύπο πως η ζωή του είναι αφιερωμένη στο σύλλογο μέχρι να κάνει την ομάδα επιτυχημένη ξανά. Ρίχνει κατακόρυφα τον μέσο όρο ηλικίας και, παλιές καραβάνες όπως ο Κάιτ και ο Μάξι Ροντρίγκεζ παίρνουν τον δρόμο τους. Οι μεταγραφές του πρώτου του καλοκαιριού μόνο πετυχημένες δεν μπορούν θα θεωρηθούν. Τον Γενάρη όμως οι ελεύσεις των Ντάνιελ Στάριτζ και Φίλιπε Κουτίνιο, δίνουν στον Μπρένταν, αλλά στους φίλους της ομάδας ένα όραμα για την επόμενη χρονιά που φαντάζει ιδανικό. Η χρονιά βρήκε την Λίβερπουλ στην 7η θέση, μακριά από τις ευρωπαικές διοργανώσεις, πράγμα που για εμένα ήταν καλό και...παραλίγο να δικαιωθώ.

Η φανέλα με το νούμερο 8

Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που είδαμε τον Στίβεν Τζέραρντ να φοράει την κόκκινη φανέλα. Ναι ξέρω ότι δεν θα την ξαναφορέσει, το θέμα όμως είναι ποιος θα είναι ο επόμενος ο οποίος θα φορέσει το θρυλικό οχτάρι που για παραπάνω από μία δεκαετία κουβαλούσε στην πλάτη ο αρχηγός όλων των αρχηγών, ο βασιλεύς των βασιλέων και τα σχετικά...

Προτού προσπαθήσω κάπου μέσα στο ποδοσφαιρικό χάρτη να βρω κάποιον που να μπορέσει να γράψει το δικό του επίθετο πάνω από το νούμερο 8 στην Λίβερπουλ, θέλω να εκφράσω κάποιες παρατηρήσεις τις οποίες πρόσεξα και στους φίλους της ομάδας που συναναστρέφομαι μέσω διαδικτύου, αλλά και από κοντά, αλλά και σε εμένα προσωπικά.

Όταν η συζήτηση πάει στο ποδόσφαιρο και την Λίβερπουλ πλέον, κανείς από εμάς δεν τολμάει να ξεστομίσει το όνομα του Στίβεν Τζέραρντ. Ο 35χρονος μέσος παρουσιάστηκε στους LA Galaxy, όλοι μας το είδαμε, αλλά δεν το σχολιάσαμε. Παρουσιάστηκε σε μια ομάδα όπου οι φίλοι ούτε καν ξέρουν ποιος είναι και από που κρατάει η σκούφια του.

Έβγαλε και η μύγα κ@λο...

Τα δημοσιεύματα για τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή άρχισαν να φουντώνουν πολύ τον περασμένο Ιανουάριο. Ήταν τότε που ελέω επιθετικής ανυπαρξίας της ομάδας των κόκκινων ο Μπρένταν Ρότζερς χρησιμοποιούσε τον Ραχίμ Στέρλινγκ στην κορυφή της παράταξής του.

Τότε ήταν η Ρεάλ η οποία σύμφωνα με ισπανικά και αγγλικά ΜΜΕ ενδιαφερόταν στενά για τον μικρόσωμο εξτρέμ της Λίβερπουλ. Φαίνεται πως γλυκάθηκε ο πιτσιρικάς και άρχισε από τότε να ''τσινάει''. Αρχικά ο μάνατζερ του δήλωνε πως ο Στέρλιγνκ θα συνεχίσει στο λιμάνι μόνο εκπληρωθούν οι απαιτήσεις του. Και οι απαιτήσεις αυτές: 180.000 την εβδομάδα. Σε ποιον? Στον Στέρλινγκ.

Καλοκαίριασε λοιπόν, η Λίβερπουλ φαίνεται να μπαίνει δυναμικά στο μεταγραφικό παζάρι και πριν καν ''μεσιάσει'' ο Ιούλιος οι Φιρμίνο, Μίλνερ, Ινγκς, Μπογκντάν και Κλαίν έχουν βγάλει την κλασσική φωτογραφία με φόντο το City Hall του Λίβερπουλ. Και ο μικρός Ραχίμ τον χαβά του. Σήμερα λέει ενημέρωσε την Λίβερπουλ πως δεν θέλει να συμμετάσχει στο βασικό στάδιο προετοιμασίας της ομάδας.

Τουίτ επιστροφής από Χίπια (?)

Κι ενώ η Λίβερπουλ και ο Μπρένταν Ρότζερς βρίσκονται σε αναζήτηση τεχνικού επιτελείου μετά την απόλυση των Μάικ Μαρς και Κόλιν Πάσκο, ο Σάμι Χίπια ''τούταρε'', όπως μπορείτε να δείτε και στην εικόνα δίπλα, πως επιστρέφει στην Λίβερπουλ.

Φήμες από Αγγλία αναφέρουν πως τα επικρατέστερα ονόματα για να πλαισιώσουν τον Ρότζερς στην τεχνική ηγεσία ήταν αυτά του Σάμι Χίπια, Τζέιμι Κάραγκερ (αν και είναι εξαιρετικά απίθανο για τον συγκεκριμένο) καθώς και του Αγιεσταράν που αποχώρησε από την Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Δεν έχει βγει επίσημη ανακοίνωση από την ομάδα, παρόλα αυτά αξίζει να σημειωθεί πως Σάμι Χίπια είχε ένα άκρως επιτυχημένο πέρασμα σαν προπονητής από την Μπάγερ Λεβερκούζεν τα προηγούμενα χρόνια. Μένει να δούμε τις περαιτέρω εξελίξεις και ανακοινώσεις προτού σιγουρευτούμε για κάτι. 

Στόχος. Πίεση. Επίθεση!

Η χρονιά ανέκδοτο πάει! Πέρασε! Πλέον επικεντρωνόμαστε σε μία νέα σεζόν η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη θα έχει δύο καταλήξεις. Η μία δεν είναι άλλη από την επαναφορά μας στην τετράδα και την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ και η άλλη είναι μία ακόμη χρονιά αποτυχία και γκρίνια για... τα πάντα και επανεκκίνηση της ομάδας από την αρχή. 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας αναλύσουμε την πρώτη εκδοχή. Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει άλλος στόχος από την τετράδα και την έξοδο στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ. Η μεταγραφή Μίλνερ θα προσθέσει εμπειρία και ''τόνους'' πίεσης στις αντίπαλες εστίες, καθώς ο Μίλνερ βρίσκεται στην τρίτη θέση των παικτών του πρωταθλήματος με τα κατά μέσο όρο περισσότερα χιλιόμετρα σε κάθε αγώνα. Ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να δημιουργήσει, να κόψει και να μοιράσει με άνεση κινούμενος με στον άξονα του γηπέδου. Το δίδυμο με Χέντερσον θα είναι ωφέλιμο και για την ομάδα αλλά και για τον ίδιο νέο αρχηγό της ομάδας όπου θα έχει έναν ποδοσφαιριστή με εμπειρία δίπλα του. 

Προφορική συμφωνία με Ινγκς!

Μετά την ανακοίνωση τους Τζέιμς Μίλνερ από τους Reds, σειρά παίρνει και ο Ντάνι Ινγκς, ο οποίος μένει ελεύθερος από την υποβιβασμένη Μπέρνλι.

Έγκυρες πηγές από Αγγλία αναφέρουν πως παίχτης και ομάδα έφτασαν σε προφορική σε συμφωνία και ο 22χρονος επιθετικός θα περάσει αύριο (ίσως και σήμερα το απόγευμα) από τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και η απόκτησή του θα γίνει γνωστή από την Λίβερπουλ.

Ο Ινγκς ο οποίος άφησε θετικές εντυπώσεις φέτος με τις εμφανίσεις του, σκόραρε 12 φορές στο πρωτάθλημα χωρίς παρόλα να καταφέρει να σώσει από τον υποβιβασμό την ομάδα του.

Ο ίδιος είχε δηλώσει πως θέλει να συνεχίσει την καριέρα του στο Άνφιλντ, ενώ Γιουνάιτεντ και Τότεναμ βρισκόταν στο κυνήγι για τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή.

Η λογική λέει πως μέχρι αύριο το βράδυ θα έχει ανακοινωθεί από τους Reds! 

Μίλνερ ο πρώτος!

Σύμφωνα με ανακοίνωση από το επίσημο σάιτ της μεγάλης ομάδας του Λίβερπουλ, ο 29χρονος έμπειρος μέσος συμφώνησε τους όρους του συμβολαίου του με την διοίκηση και στις 1 Ιουλίου θα ανήκει και επίσημα στο ρόστερ της ομάδας.

Ο Τζέιμς Μίλνερ έπαιξε για 5 χρόνια στην ομάδα της Μάντσεστερ Σίτυ κερδίζοντας δύο πρωταθλήματα, ένα FA Cup και ένα League Cup. Επίσης έχει 54 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα της Αγγλίας.

Σαν αντίπαλος έχει αγωνιστεί σε 24 αγώνες απέναντι στην Λίβερπουλ, χωρίς παρόλα αυτά να πετύχει κάποιο τέρμα.

http://www.liverpoolfc.com/news/latest-news/186300-liverpool-agree-deal-to-sign-milner

Τρολολίβερπουλ!

Να ξεκολλήσουμε λίγο από μιζέρια της φετινής χρονιάς, την φυγή του Στίβι, τις κοκορομαχίες για τον προπονητή, τη χολή που στάζουμε για τους Αμερικάνους και τα νεύρα που έχουμε για τον Ίαν Άιρ. Οκ, το τελευταίο είναι σπαστικό! AYRE OUT!!

Η ελληνική κοινότητα των φίλων της ομάδας είναι μεγάλη, τεράστια! Η φήμη της Λίβερπουλ σύμφωνα με αρμόδια γκάλοπ είναι η μεγαλύτερη αγγλικής ομάδας στην Ελλάδα και τρίτη στην Ευρώπη πίσω από Μπαρτσελόνα και Ρεάλ.

Όλοι μας έχουμε παρακολουθήσει την ομάδα μας με παρέα, είτε μεγάλη είτε μικρή. Έχουμε παρατηρήσει διαφόρων ειδών φιλάθλων των Reds και στο συγκεκριμένο άρθρο θα προσπαθήσω να αναλύσω αυτά τα είδη με έναν πιο διασκεδαστικό τρόπο. Πάμε...

Με τα μάτια ενός αργηγού...

"...Στην Κωνσταντινούπολη υπήρχε τρέλα, καθαρή, απόλυτη, υπέροχη τρέλα. Υπήρχαν "Scousers" παντού. Στο αεροδρόμιο, στο ξενοδοχείο, σε μπαρ, σε... δέντρα. Ακόμα και στο ταξίδι από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινουπόλεως προς το ξενοδοχείο μας, κοιτούσα έξω από το παράθυρο και έβλεπα ανθρώπους που γνώριζα. Καταπληκτικό! "Δεν μπορεί να υπάρχει κάποιος που να έμεινε πίσω στο Λίβερπουλ," είπα στον Κάρρα. "Θα πρέπει όλοι να 'χουν έρθει εδώ!" Κάθε φορά που προσπάθησα να κοιμηθώ λιγάκι, το τραγούδι των οπαδών ταρακουνούσε το δωμάτιό μου. "Υou'll Never Walk Alone". "The Fields of Anfield Road"... Ήταν σαν να προσπαθούσα να κοιμηθώ στη κερκίδα του KΟΡ!
Παίκτες από άλλες ομάδες καλούσαν τον ατζέντη μου, τον Στρούαν Μάρσαλ, για να μου μεταφέρει μηνύματα συμπαράστασης, καλής τύχης. Ο Τζον Τέρρυ τηλεφώνησε. "Πείτε στον Στήβυ, εύχομαι το καλύτερο από μένα, είπε ο Τζον Τέρρρυ", μου μετέφερε ο Στρούαν. Ήμουν πραγματικά συγκινημένος. Εκτιμούσα ήδη πολύ τον Τέρρυ, αλλά πήγε ακόμα πιο ψηλά στην εκτίμησή μου. Είχαμε ανταλλάξει πολύ ξύλο στα μεταξύ μας ματς με την Τσέλσι για να φτάσουμε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο Τζον Τέρρυ δεν σκεφτόταν τη δική του απογοήτευση. Ένας άλλος ανώτερος άνθρωπος, ο Τιερί Ανρί, πήρε επίσης κι έστειλε μήνυμα. Ο Τιερί κι ο Τέρρυ ήταν αντίπαλοί μου, αντίπαλοι που σφαζόμασταν κάθε χρονιά! Και τώρα, μου έδειξαν την ανώτερη κλάση τους! Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κλήσεις τους για να μου δείξουν υποστήριξη, πριν από την Κωνσταντινούπολη. Αν Τζον Τέρι ή ο Τιερί Ανρί βρεθούν ποτέ σε δύσκολη κατάσταση, θα είμαι εκεί και θα μάχομαι γι 'αυτούς! Το υπόσχομαι!...
Την ημέρα πριν από τον τελικό, έπρεπε να παραστώ σε Συνέντευξη Τύπου στο γήπεδο, μαζί τον διάσημο αρχηγό της Μίλαν, Πάολο Μαλντίνι. "Αν δεις το Κύπελλο, μην το αγγίξεις!", μου φώναξε ο Κάρρα! Κι όλα υπόλοιπα παιδιά, φώναξαν παρόμοιες προειδοποιήσεις. Οι ποδοσφαιριστές είναι προληπτικά άτομα. 

Μπάλα, φραπέ και φραμπαλά!

Η χρονιά μαρτύριο για την Λίβερπουλ ήρθε να ολοκληρωθεί με μια τραγωδία που προσωπικά δεν έχω νιώσει στην ζωή μου. Έξι γκολ στην αυλαία του πρωταθλήματος και ένα τέλος άδοξο για την μοναδική καριέρα του Στίβεν Τζέραρντ στο λιμάνι.

Βέβαια τα σχόλια των Ελλήνων ''φίλων'' της ομάδας είναι αυτά που μου τράβηξαν την προσοχή το τελευταίο διάστημα. Δεν αφορά μόνο τη σημερινή εμφάνιση της ομάδας, αλλά αφορά μια γενική εικόνα όλης της χρονιάς που με κάνει να σκέφτομαι ότι ορισμένοι βλέπεται την Λίβερπουλ σαν την ομάδα του χωριού που χάσει κερδίσει πάντα θα έχετε αρνητικά σχόλια να κάνετε, πάνω στην πλάκα (όχι πάντα), για τον γιο της κυρά-Σούλας που παράτησε το σχολείο για να αφοσιωθεί στα πρόβατα και περνάει το χρόνο του παίζοντας μπάλα.

Αλλά θα μου πείτε τι ξέρω εγώ? Εγώ είμαι 19 χρονών, δεν έχω δει την Λίβερπουλ να παίρνει πρωταθλήματα και να σηκώνει τίτλους όπως ένας σαραντάρης φίλος της ομάδας (καλά θα μου πεις εγώ, σύμφωνα με λεγόμενα δικά σας είμαι και τσιράκι ''μεγάλων'' κεφαλιών στο fan base της ομάδας στην Ελλάδα). Με ''υφάκι'': μικρέ δεν έχεις δει τίποτα από την Λίβερπουλ μη μιλάς (ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρετε τι είναι το οφσάιντ), αναλύετε για πλάκα τα οικονομικά και ποδοσφαιρικά σχέδια της ομάδας, λες και είναι ένα παιχνίδι πλακωτό που ο αντίπαλος σου έφαγε την παραμαμά.

Έχετε γίνει πρόεδροι, προπονητές, παίχτες και δίνετε το παράδειγμα του ''σωστού'' φιλάθλου χρόνια τώρα, αμαυρώνοντας την τεράστια ιστορία ενός συλλόγου που αποτέλεσε η σπίθα για να πυροδοτήσει την εξάπλωση του αθλήματος πριν από 3 δεκαετίες.

Φυσικά γνώμες αντίθετες από τις δικές σας δεν δέχεστε με κανένα Χριστό και όχι μόνο δεν τις δέχεστε, αλλά τις βγάζετε και άχρηστες με δικαιολογίες που έχουν την ανάλογη επιτυχία με την γραμμή Μαζινό στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μηδαμινές δηλαδή!

The end of an Era...

Έστω ότι έχουμε την δυνατότητα να χωρίσουμε την ποδοσφαιρική ιστορία σε χρονικές ενότητες διάρκειας 15 ετών, τότε σίγουρα από την αυγή του μιλένιουμ μέχρι και φέτος, μαρτυρήσαμε το ναδίρ του αθλήματος που μας καθήλωσε από την πρώτη στιγμή που είδα μπάλα να τσουλάει στο γρασίδι. 

Μιλάω φυσικά για την ραγδαία άνοδο του ποδοσφαίρου από το 2000 και ύστερα και συγκεκριμένα αναφέρομαι στο τρόπο παιξίματός του και όχι στην φήμη του και τα οικονομικά οφέλη των συλλόγων. 

Αν η δεκαετία του '90 ήταν η δεκαετία όπου οι χορηγοί μπήκαν ολοκληρωτικά στο παιχνίδι, τα σορτσάκια έγιναν πιο μακριά και η Ιταλία προσέφερε απλόχερα την έννοια της ''αμπαρωμένης πόρτας'' (σ.σ. κατενάτσιο), τότε σίγουρα η τελευταία 15ετία, ήταν τα χρόνια στα οποία μάθαμε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που είχε να παιχτεί από την Ολλανδία στα μέσα του '70 ή από την Λίβερπουλ στις αρχές του '80. 

Με το πέρας της φετινής σεζόν (2014-2015) λοιπόν, έχω την εντύπωση ότι το ποδόσφαιρο γίνεται φτωχότερο καθώς σπουδαίες προσωπικότητες ''κάνουν στην άκρη'' για να ξεκινήσει μια νέα εποχή για το άθλημα. 

Προσωπικά γαλουχήθηκα από το αγγλικό ποδόσφαιρο κατοχής και υπομονής, όμως άπειρες φορές έμεινα με το στόμα ανοιχτό με τις τρομερές ισπανικές αντεπιθέσεις των Μπαρτσελόνα και Ρεάλ. Έμαθα από πρώτο χέρι τι σημαίνει Box to Box μέσος από ποδοσφαιριστές όπως ο Lampard και ο Gerrard και τι σημαίνει ποδοσφαιρικός εγκέφαλος από τους μετρ του είδους, Xavi και Iniesta! 

Και η United για Sterling!

Μετά το έντονο ενδιαφέρον της Μάντσεστερ Σίτυ και την φημολογούμενη πρόταση των 40 εκατομμυρίων λιρών από τους πολίτες προς την ομάδα του Μέρσεισαιντ, αλλά και τον γερμανικό τύπο να αναφέρει πως η Μπάγιερν Μονάχου ψάχνει να βρει στα πόδια του Ραχίμ Στέρλινγκ τον αντικαταστάτη του Φρανκ Ριμπερί, δημοσιεύματα από Αγγλία αναφέρουν πως ο Λουίς Φαν Χάαλ θαυμάζει τον νεαρό εξτρέμ της Λίβερπουλ και προτείνει του ιθύνοντες των Κόκκινων Διαβόλων να ''πιέσει'' για να κερδίσει την υπογραφή του 19χρονου Άγγλου.

Ο Ραχίμ Στέρλινγκ όπως όλα δείχνουν δεν θα συνεχίσει στην ομάδα των Reds, καθώς οι απαιτήσεις του για την ανανέωση του συμβολαίου του είναι πολύ υψηλές και η Λίβερπουλ δεν διατίθεται να τις εκπληρώσει.

Η στάση του νεαρού προς την ομάδα που τον ανέδειξε προκάλεσε την αντίδραση σπουδαίων προσωπικοτήτων της ομάδας όπως των Τζέιμι Κάραγκερ και Τζον Άλντριτζ που τον ''άδεισαν'' στα αγγλικά μέσα ενημέρωσης. 

Oh Captain! My Captain...

Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, η μεγαλύτερη μορφή της ποδοσφαιρικής Αγγλίας (και το λέω αυτό χωρίς καμία δόση υπερβολής) θα δώσει την τελευταία της παράσταση μέσα στο χώρο που τον μεγάλωσε, σε εκείνον τον χώρο που αγάπησε, αγαπήθηκε και έκανε πραγματικότητα τα πιο όμορφα όνειρά του! 

Έφτασε η ώρα λοιπόν να αποχαιρετήσουμε τον άνθρωπο που μας έκανε να νιώσουμε αμέτρητα συναισθήματα τα οποία ανά τον χρόνο ήταν και διαφορετικά. Χαρά, θλίψη, απόγνωση, ευτυχία, αλλά κυρίως μας έκανε να ονειρευόμαστε. Και αυτό έχω την εντύπωση είναι καλύτερο από όποιαδήποτε ποδοσφαιρική επιτυχία. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα αναφερθώ στα μαθήματα ζωής που έλαβα από τον αρχηγό, χωρίς να δώσω έμφαση στις ποδοσφαιρικές ικανότητες του Steven Gerrard. 

Γέννημα θρέμμα Scouser, ο Gerrard μεγάλωσε στην χρυσή δεκαετία του 80΄ βλέποντας την μεγαλύτερη ομάδα της πόλης να κυριαρχεί σε Αγγλία και Ευρώπη για πολλά χρόνια. Η αγάπη του για την ομάδα τον οδήγησε στο να ονειρευτεί μια μέρα να γίνει αρχηγός στον συγκεκριμένο σύλλογο και να τον φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Stevie συμπληρώνει φέτος 28 χρόνια στη Λίβερπουλ ξεκινώντας από τις ακαδημίες, φτάνοντας μέχρι και την κορυφή της Ευρώπης όντας ως αρχηγός της ομάδας. 

Γιατί όμως δεν έφυγε ποτέ? Η Λίβερπουλ ήταν προφανές ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να εκπληρώσει τους προσωπικούς του στόχους. Πακέτο στην Ρεάλ, πακέτο στην Τσέλσι, πακέτο στην Γιουνάιτεντ, πακέτο στην Μπαγιερν. Η αλήθεια είναι πως αν δεν ήταν αυτός δεν θα μου άρεσε ποτέ το ποδόσφαιρο. Με έκανε να αγαπήσω αυτό το άθλημα και να με κρατάει καθηλωμένο κάθε φορά που βλέπω την αγαπημένη μου ομάδα να αγωνίζεται. 

Clough γεννιέσαι, δεν γίνεσαι!

Αλήθεια τώρα υπάρχει έστω και ένας που να ξέρει καλά τα κατατόπια του αγγλικού ποδοσφαίρου και να μην έχει συγκρίνει ποτέ αυτούς τους δύο σπουδαίους προπονητές που πέρασαν ποτέ από τους ποδοσφαιρικούς πάγκους? Δεν θα κάτσω να αναλύσω τις προπονητικές ικανότητες του καθενός, δεν είναι της αρμοδιότητάς μου, όμως η συμπεριφορά των αυτών κυριών που κόσμησαν και κοσμούν τον αγγλικό ποδοσφαιρικό χάρτη παρουσιάζει τρελές ομοιότητες και η συμπεριφορά του ''συμπαθέστατου'' Ζοσέ Μουρίνιο είναι κάτι παραπάνω από εκνευριστική.

1.Η αυτοδημιούργητη κόντρα με αντίπαλο προπονητή. 

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 η τότε ομάδα του Μπράιαν Κλαφ, Ντέρμπι Κάουντι, αγωνιζόταν με την πανάξια (όχι για πολλούς) πρωταθλήτρια της πρώτης κατηγορίας, Λιντς για το κύπελλο Αγγλίας. Η ομάδα τους Ντον Ρέβι πήγε στο Pride Park, σε μια γεμάτη έδρα που όμως η ομάδα των Rams αγωνιζόταν στην δεύτερη κατηγορία. Το ματς βρήκε νικήτρια την ομάδα του Ρέβι και ο Κλαφ, σε εκείνη την θρυλική συνέντευξη, μετά και τις 44 μέρες στον πάγκο της Λιντς, με τον Ρέβι στον αέρα, τόνισε πως ο δεύτερος δεν έδωσε ποτέ το χέρι του μετά το τέλος του αγώνα. Αν το έκανε ή όχι ποτέ δεν μάθαμε, και ο Ρέβι γεμάτος έκπληξη ποτέ δεν κατάλαβε για ποιο λόγο ο Κλαφ είχε τέτοια προσωπική εμπάθεια με εκείνον. Ακόμα και μετά το θάνατο του Ρέβι, μέχρι και το 2004 που απεβίωσε και ο θρυλικός Μπράιαν Κλαφ δεν έγινε γνωστή η σπίθα που πυροδότησε αυτήν την κόντρα. 

Έτσι και ο Μουρίνιο από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στην Αγγλία πριν από 11 χρόνια, δεν πέρασε μέρα που να μην αφήσει ασχολίαστο τον Αρσέν Βενγκέρ και τα κατορθώματά του, με αποκορύφωμα την σκηνή που οι δύο προπονητές πιάστηκαν στα χέρια στο περσινό ματς, ενώ το κερασάκι στην τούρτα το έφεραν οι δηλώσεις του Πορτογάλου σχετικά με την ''λειψυδρία'' της Άρσεναλ στην κατάκτηση του τίτλου αμέσως μετά τη λήξη του φετινού ντέρμπι του Λονδίνου. 

Παίρνεις αυτό που σου αξίζει!

Το ποδόσφαιρο και η εμπειρία που έχω αποκομίσει από αυτό τόσα χρόνια μου έχουν διδάξει ένα και μοναδικό πράγμα: Στο ποδόσφαιρο παίρνεις αυτό που σου αξίζει χωρίς διαστρεβλώσεις και αδικίες που ''ανακαλύπτεις'', θέλοντας να δικαιολογηθείς για την άσχημη εμφάνισή σου στον αγωνιστικό χώρο. Το γεγονός αυτό δεν ισχύει για εμάς που υποστηρίζουμε την Λίβερπουλ, αλλά είναι καθολικό. Ισχύει για τους απανταχού φίλους οποιασδήποτε ομάδας.

Πάμε όμως τώρα να δούμε τι γίνεται μέσα στο ίδιο μας το σπίτι φέτος. Ακούω και διαβάζω σχόλια του τύπου: ''το πρεστίζ της ομάδας έχει χαθεί'' και κάθε βδομάδα οι ευθύνες μιας κακής εμφάνισης ξεκινάνε να πέφτουν σε ποδοσφαιριστές και προπονητή χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο και πολλές φορές και άδικα.

1. Κρίνε σωστά! 
Εξιλαστήρια θύματα πολλών εβδομάδων φέτος έχουν πέσει ποδοσφαιριστές όπως οι Μπορίνι, Μπαλοτέλι, Λούκας, Λόβρεν και Λαλλάνα, χωρίς, πολλές φορές, καν να αγωνίζονται με την ομάδα. Σχεδόν όλοι οι προαναφερόμενοι δεν αξίζουν να αγωνίζονται στην Λίβερπουλ και όλοι μας το καταλαβαίνουμε αυτό, όμως δεν μπορείς να κρίνεις έναν ποδοσφαιριστή, χωρίς καν να τον δεις να παίζει. Για τον Στέρλινγκ κανένας δεν μιλάει όμως. Ναι έβαλε καμιά δεκαριά γκολ φέτος, όμως σίγουρα δεν είναι ποδοσφαιριστής που κάνει την διαφορά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά κανείς δεν τολμάει να πει κάτι για ένα ''ταλέντο'' το οποίο κατάφερε με τις κάτω του μετρίου εμφανίσεις του φέτος να απαιτεί από ένα σύλλογο σαν την Λίβερπουλ, 100.000 την εβδομάδα για να συνεχίζει να αγωνίζεται με τα χρώματα της ομάδας.